All posts tagged: Είδαμε

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Είδαμε με τα μάτια του έρωτα στο Skrowtheater και περιμένουμε και εμείς την έκλειψη.

Λίγο καιρό πριν εδώ στη DUDUKA σας επισημάναμε τρεις ξεχωριστές ερωτιάρικες παραστάσεις που δεν θα έπρεπε να χάσει κανένας χίπστερ ή όχι χίπστερ Αθηναίος. Εκεί λοιπόν που η πιάτσα θέλει να πίνει το βραδινό ποτό της, το  Skrowtheater απλώνει βαθιά τις ρίζες του και μας συντείνει για φέτος  κάτι που θυμίζει σαιξπηρικό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η ιστορία μας λίγο διαφορετική από το γνώριμο παραμύθι με ζωντανή όμως την γοητευτική ατμόσφαιρα του έρωτα. Η ονειρική πλάνη που στον Σαίξπηρ προέρχεται από τα μεσαιωνικά δαιμόνια και ξωτικά, στην περίπτωσή μας έρχεται από κάτι περισσότερο επιστημονικό και αποδεκτό για την εποχή μας. Την έκλειψη ηλίου. Οι χαρακτήρες παραμένουν 6 στον αριθμό. Ανάμεσά τους ο ορθολογιστής γιατρός που θα παντρευτεί την όμορφη κοπέλα του.  Το αγαπημένο ζευγάρι, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, καλωσορίζει δύο φιλικά ζευγάρια, το ένα διαφορετικό από το άλλο. Οι δύο πρώτοι χρόνια σε γάμο και οι άλλοι δύο ελεύθεροι και παιχνιδιάρηδες. Η έκλειψη θα αποκαλύψει ένα μεθύσι αισθήσεων που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν τα ίδια υπάρχοντα σχέδια τους για την ζωή. Ο  έρωτας …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Οι άνθρωποι είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό. Είδαμε το Μικρό Πόνι.

Το 2014 δύο παιδιά, ο Μάικλ Μορόνες και ο Γκρέισον Μπρους, στις Η.Π.Α., έπεσαν θύματα ενδοσχολικής βίας, χωρίς κανένας να τα προστατέψει. Ο Μάικλ Μορόνες αυτή τη στιγμή ζει με νεκρωμένο το νευρικό του σύστημα, μετά από την προσπάθειά του να αυτοκτονήσει, και  ο Γκρέισον Μπρους κουβαλάει τα δικά του τραύματα.  Ένα χρόνο αργότερα, όχι πολύ μακριά μας, στα Γιάννενα, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δίνει τέλος στη ζωή του υπό την ασφυκτική πίεση που του ασκείται από τους συμφοιτητές του. Και πόσα άλλα ακόμα παιδιά και έφηβοι, ανώνυμοι και επώνυμοι, γνωστοί και άγνωστοι, υφίστανται σχολικό εκφοβισμό, το γνωστό bullying; Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι πρόκειται για καινοφανή περιστατικά. Οι άνθρωποι πάντα είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό, πόσο μάλλον τα παιδιά… Ο Λουίσμι είναι ένα άλλο παιδί, διαφορετικό και αυτό, που επιλέγει να πάει στο σχολείο του με μια σάκα που το κάνει ακόμα πιο «ιδιόρρυθμο» και δίνει την αφορμή στους «κανονικούς» συμμαθητές του να ξεκινήσουν μια κανονική εκστρατεία εξόντωσής του, χρησιμοποιώντας λεκτική αλλά και σωματική βία. Το σχολείο επιλέγει να απαγορεύσει στον Λουίσμι την είσοδο με …

Μία απάτη που θα απολαύσετε και θα σας κάνει να γελάσετε. Είδαμε το Γκλουμ στο θέατρο 104.

Ήδη από το ευρηματικό trailer που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι, πρώτη χρονιά του ανεβάσματος του ГЛУМ από την ομάδα C for Circus, καταλάβαινε κανείς ότι έχει να κάνει με μια φρέσκια, ζωντανή, και (οπωσδήποτε) κωμική παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέμα του έργου, η με κάθε τρόπο κοινωνική αναρρίχηση του μικρο-απατεώνα, τυχοδιώκτη Γκλούμωφ, προσφέρεται για κωμωδία · ο Γκλούμωφ είναι ένας ήρωας καθημερινός, γνήσια κωμικός και αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή, παρόλο που βγαίνει από σελίδες που γράφτηκαν πριν σχεδόν 170 χρόνια, ενώ το ίδιο μπορεί κανείς να πει και για τους χαρακτήρες  που των πλαισιώνουν. Το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Ρώσου δραματουργού Αλεξάντρ Οστρόφσκι αποτέλεσε μια εξαιρετική πρώτη ύλη για να ξεδιπλωθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από την ομάδα C for Circus. Το λιτό και εύκολα μεταμορφώσιμο σκηνικό, παρότι σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί σκηνική ευκολία, εδώ λειτουργεί άψογα εξαιτίας της εξαίρετης κίνησης των ηθοποιών, κάτι που εξάλλου χαρακτηρίζει το σύνολο της παράστασης. Τα δε κουστούμια, μάλλον αποτελούν μια παιχνιδιάρικη ματιά στα στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στο δυτικό μυαλό για την εν γένει εικόνα του ρωσικού πολιτισμού. …

Ο κόσμος του Κώστα Ταχτσή μαγνητίζει και στο θέατρο. Είδαμε το Μικρός Εγώ.

«Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε οι άνθρωποι καταφέρνουν να ζήσουν ευτυχισμένοι χωρίς να βασανίζουν το σώμα τους για να εξαγνίζονται»   Ο «Μικρός Εγώ», η πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας Αίολος, μετά από την περιπλάνηση της σε ανορθόδοξους θεατρικούς χώρους στον Κεραμεικό και την Πλάκα και τρία χρόνια μετά το τελευταίο της ανέβασμα, επέστρεψε φέτος στο θέατρο Άλφα – Ιδέα, στην Πατησίων. Βασισμένοι στη συλλογή διηγημάτων «Τα Ρέστα» του Κώστα Ταχτσή, στην σύμφωνα με το συγγραφέα, «καθοδική πορεία ενός ανθρώπου απ’ την αθωότητα στην πλήρη αλλοτρίωση», η ομάδα Αίολος και ο σκηνοθέτης Βασίλης Ανδρέου αναστηλώνουν για ενενήντα λεπτά το προσωπικό σύμπαν του Κώστα Ταχτσή, του οποίου το έργο συστρέφεται με τη ζωή του (και τα δύο μαζί, με τον Μύθο) όσο σχεδόν κανενός άλλου σύγχρονου έλληνα συγγραφέα. Τα «Ρέστα» εκδόθηκαν το 1972, όταν ο Ταχτσής είχε αρχίσει να αναγνωρίζεται για το έργο της ζωής του, το «Τρίτο Στεφάνι». Με τον πανέξυπνο τίτλο – λογοπαίγνιο, τα «Ρέστα» μπορούν να ιδωθούν ως συμπλήρωμα του κόσμου που ο Κώστας Ταχτσής είχε ήδη χτίσει πολύ γερά στο «Τρίτο Στεφάνι», με …

Οι Patari Project είναι η τέλεια ομάδα και παίζουν μία τέλεια Μύτη του Γκόγκολ.

Ξέρω, γνωρίζω, άρα νιώθω ασφάλεια. Θα δω κάτι σίγουρα ενδιαφέρον. Σχεδόν προκλητικό και θαρραλέο. Αναμφισβήτητα πρωτοπόρο. Ο ενθουσιασμός μου εκκολάπτεται πριν την ημέρα της παράστασης. Φτάνω στο θέατρο Πόρτα και περιμένω με χιλιάδες ερωτηματικά την ώρα. Κάτι παράξενοι τύποι με στιλιστικό ενδιαφέρον (Κλαίρ Μπρέισγουελ) μπλέκονται ανάμεσα μας και βρίσκουν τον χώρο να εξυψωθούν. Γελάω. Νιώθω αμήχανα. Μου ζητάνε πράγματα περίεργα. Τους ακολουθώ παρά το γεγονός ότι μου δίνουν την επιλογή να μην το κάνω. Κάνουν αστεία. Μπαίνω στην αίθουσα και η θέση μου είναι αλλόκοτη. Θα κάτσω στην σκηνή και τα φώτα θα κοιτάνε εμένα. Εσένα. Τον διπλανό μου.  Ανάμεσά μας ο Κοβαλιώφ και μπροστά του η μύτη. Η μύτη του. Μας μιλάει. Σχεδόν ντροπαλά αλλά με ένα θάρρος απελπισίας. Σαν να ήθελε καιρό να αποδράσει από το πρόσωπο του Κοβαλιώφ. Ήχοι περίεργοι ακούγονται από την πλατεία του θεάτρου. Τα φώτα σιγά σιγά αλλάζουν και συνηθίζω. Συνηθίζω την θέση μου και νιώθω βολικά παρατηρώντας τους ήρωες να «κοροϊδεύουν»  τον Κοβαλιώφ. Δεν φαίνεται να το κάνουν επίτηδες. Έχασε κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που κανείς δε θα …

Όλα τα ερωτικά γράμματα έτσι γράφτηκαν. Απλώς δεν το ξέραμε. Ονέγκιν

Φαντάσου να βλέπεις ένα όνειρο και να είσαι ξύπνιος. Είναι κάπως σαν να γράφεις ένα ερωτικό γράμμα. Σαν να είσαι ταυτόχρονα εκεί και κάπου αλλού. Εκεί που θέλεις να είσαι. Όχι σε ένα τραπέζι, με την καρδιά να αιμορραγεί στην άκρη της πένας. Αλλά σε μία αγκαλιά. Όχι στο τετριμμένο, αλλά στο απρόβλεπτο.   Ο Ευγένιος Ονιέγκιν είναι μια ιστορία πάθους και έρωτα, φθόνου και προδοσίας, και λιγουλάκι εκδίκησης. Όμως, όλες οι ερωτικές ιστορίες λίγο πολύ έτσι δεν είναι; Γιατί να επιλέξουμε αυτήν την παράσταση, με ένα θέμα λίγο ίσως παλαιικό, μια ερωτική ιστορία στην ρωσική επαρχία δύο αιώνες πριν, κι ας διαθέτει το κύρος ενός κλασικού έργου;  Τι είναι αυτό που πραγματικά μπορεί να μας μιλήσει;   Θα μπορούσε να είναι αυτό που μας προσφέρει η γραφή του Πούσκιν, την γλυκύτητα της απελπισίας του να εμβαθύνεις στην ανθρώπινη φύση και μοίρα, μια απελπισία που πολεμά με σπαραξικάρδιο χιούμορ. Αλλά θα μπορούσε να είναι κι αυτό που μας προσφέρει η -συγκεκριμένη- εμψύχωση: την οικειότητα των μικρών καθημερινών στιγμών που αναγνωρίζουμε σε ανθρώπους γύρω μας, στις …

Το Δέντρο του Οιδίποδα φλέγεται και καίει μαζί του και τους θεατές.

Tαρατα-τζούμ και η παράσταση αρχίζει. Μία σκηνή μπροστά μας αποκαλύπτεται σαν να είναι Τσίρκο με απέραντα πανιά να αιωρούνται.  Το πολυθέαμα που λέγεται «Το δέντρο του Οιδίποδα» δεν χωρά σε λόγια. Μουσική, χορός και λέξεις μας εισάγουν στις πέντε τραγωδίες (Οιδίποδας Τύραννος, Οιδίποδας επί Κολωνώ, Επτά επί Θήβας, Αντιγόνη, Φόνισσες). Όλο το δράμα της γενιάς του Κάδμου εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν ενιαίο έργο και όχι σαν δραματικό ποτ-πουρί.  Ο σκηνοθέτης (Κώστας Γάκης) παίζει με πολλαπλά θεατρικά στοιχεία και δημιουργεί ένα πολυθέαμα που δεν στέκεται στην αφήγηση και την επανιστόρηση του δράματος. Πρόκειται για μια νέα εμπειρία και μας κοινωνεί επιτέλους στη διαχρονία του δράματος, ξέροντας ότι συμβολικοί δεσμοί όπως η οικογένεια  δεν σταματούν σε μια γενιά, αλλά χρειάζεται να πούμε όλη την ιστορία των γενεών για να ερμηνεύσουμε κατάλληλα τα γεγονότα. Οι ηθοποιοί (Μυρτώ Γκόνη, Μάρα Δαρμουσλή, Σταύρος Λιλικάκης, Κώστας Λώλος, Κώστας Μαγκλάρας, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Ανθή Φουντά) ερμηνεύουν εξαίσια, έχοντας πραγματικά δύσκολο έργο όταν εκτός από την απαιτητική ερμηνεία, χορεύουν, τραγουδούν και αιωρούνται σε σκοινιά σε μια παράσταση που δεν θες …

Ένα παραμύθι, όλο αλήθεια. Να δείτε όλοι το κορίτσι που επιμένει.

Μια φορά κι έναν καιρό..λένε,και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, λένε. Μπούρδες! Ποτέ δεν ζούμε εμείς καλύτερα από αυτούς στα παραμύθια. Απορώ ποιος είχε αυτή την φαεινή ιδέα να μας φλομώνει στο ψέμα για πολλά χρόνια τώρα. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι κρύβουν τελοσπάντων όλα αυτά τα παραμύθια που έχουμε χιλιοοακούσει και χιλιοδιαβάσει στη ζωές των μικρών μας χρόνων; Την αλήθεια θα μου φώναζε κάποιο έξυπνο πουλί , γι αυτό και λέγονται παραμύθια. Μα ναι αλλά ποια αλήθεια από όλες; Δεν πήγαινε κι εμένα ο νους μου μέχρι να μάθω για αυτό το κορίτσι που επιμένει. Δεν είχε τέρατα στο παραμύθι της ούτε μάγισσες, ούτε δράκους. Είχε έναν και μοναδικό εχθρό. Αυτόν της ζωής. Για τον θάνατο μιλάμε ντε. Ψυχραιμία μανούλες μην φοβάστε! Για τον θάνατο μιλάμε, ναι! Το παιδί ξέρω..δεν πρέπει να τρομάζει με αυτά. Όλοι τον αποφεύγουμε άλλωστε σε κάθε ηλικία. Αν γνωρίζαμε όμως από μικρά ποιος είναι ο πραγματικός φόβος ίσως να βρίσκαμε και τρόπο να τον αντιμετωπίσουμε. Τώρα θα μου πείτε, ένα παραμύθι θα μας σώσει από τους ψυχολόγους; Σίγουρα όμως η …