All posts tagged: Είδαμε

Οι άνθρωποι είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό. Είδαμε το Μικρό Πόνι.

Το 2014 δύο παιδιά, ο Μάικλ Μορόνες και ο Γκρέισον Μπρους, στις Η.Π.Α., έπεσαν θύματα ενδοσχολικής βίας, χωρίς κανένας να τα προστατέψει. Ο Μάικλ Μορόνες αυτή τη στιγμή ζει με νεκρωμένο το νευρικό του σύστημα, μετά από την προσπάθειά του να αυτοκτονήσει, και  ο Γκρέισον Μπρους κουβαλάει τα δικά του τραύματα.  Ένα χρόνο αργότερα, όχι πολύ μακριά μας, στα Γιάννενα, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δίνει τέλος στη ζωή του υπό την ασφυκτική πίεση που του ασκείται από τους συμφοιτητές του. Και πόσα άλλα ακόμα παιδιά και έφηβοι, ανώνυμοι και επώνυμοι, γνωστοί και άγνωστοι, υφίστανται σχολικό εκφοβισμό, το γνωστό bullying; Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι πρόκειται για καινοφανή περιστατικά. Οι άνθρωποι πάντα είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό, πόσο μάλλον τα παιδιά… Ο Λουίσμι είναι ένα άλλο παιδί, διαφορετικό και αυτό, που επιλέγει να πάει στο σχολείο του με μια σάκα που το κάνει ακόμα πιο «ιδιόρρυθμο» και δίνει την αφορμή στους «κανονικούς» συμμαθητές του να ξεκινήσουν μια κανονική εκστρατεία εξόντωσής του, χρησιμοποιώντας λεκτική αλλά και σωματική βία. Το σχολείο επιλέγει να απαγορεύσει στον Λουίσμι την είσοδο με …

Μία απάτη που θα απολαύσετε και θα σας κάνει να γελάσετε. Είδαμε το Γκλουμ στο θέατρο 104.

Ήδη από το ευρηματικό trailer που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι, πρώτη χρονιά του ανεβάσματος του ГЛУМ από την ομάδα C for Circus, καταλάβαινε κανείς ότι έχει να κάνει με μια φρέσκια, ζωντανή, και (οπωσδήποτε) κωμική παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέμα του έργου, η με κάθε τρόπο κοινωνική αναρρίχηση του μικρο-απατεώνα, τυχοδιώκτη Γκλούμωφ, προσφέρεται για κωμωδία · ο Γκλούμωφ είναι ένας ήρωας καθημερινός, γνήσια κωμικός και αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή, παρόλο που βγαίνει από σελίδες που γράφτηκαν πριν σχεδόν 170 χρόνια, ενώ το ίδιο μπορεί κανείς να πει και για τους χαρακτήρες  που των πλαισιώνουν. Το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Ρώσου δραματουργού Αλεξάντρ Οστρόφσκι αποτέλεσε μια εξαιρετική πρώτη ύλη για να ξεδιπλωθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από την ομάδα C for Circus. Το λιτό και εύκολα μεταμορφώσιμο σκηνικό, παρότι σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί σκηνική ευκολία, εδώ λειτουργεί άψογα εξαιτίας της εξαίρετης κίνησης των ηθοποιών, κάτι που εξάλλου χαρακτηρίζει το σύνολο της παράστασης. Τα δε κουστούμια, μάλλον αποτελούν μια παιχνιδιάρικη ματιά στα στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στο δυτικό μυαλό για την εν γένει εικόνα του ρωσικού πολιτισμού. …

Ο κόσμος του Κώστα Ταχτσή μαγνητίζει και στο θέατρο. Είδαμε το Μικρός Εγώ.

«Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε οι άνθρωποι καταφέρνουν να ζήσουν ευτυχισμένοι χωρίς να βασανίζουν το σώμα τους για να εξαγνίζονται»   Ο «Μικρός Εγώ», η πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας Αίολος, μετά από την περιπλάνηση της σε ανορθόδοξους θεατρικούς χώρους στον Κεραμεικό και την Πλάκα και τρία χρόνια μετά το τελευταίο της ανέβασμα, επέστρεψε φέτος στο θέατρο Άλφα – Ιδέα, στην Πατησίων. Βασισμένοι στη συλλογή διηγημάτων «Τα Ρέστα» του Κώστα Ταχτσή, στην σύμφωνα με το συγγραφέα, «καθοδική πορεία ενός ανθρώπου απ’ την αθωότητα στην πλήρη αλλοτρίωση», η ομάδα Αίολος και ο σκηνοθέτης Βασίλης Ανδρέου αναστηλώνουν για ενενήντα λεπτά το προσωπικό σύμπαν του Κώστα Ταχτσή, του οποίου το έργο συστρέφεται με τη ζωή του (και τα δύο μαζί, με τον Μύθο) όσο σχεδόν κανενός άλλου σύγχρονου έλληνα συγγραφέα. Τα «Ρέστα» εκδόθηκαν το 1972, όταν ο Ταχτσής είχε αρχίσει να αναγνωρίζεται για το έργο της ζωής του, το «Τρίτο Στεφάνι». Με τον πανέξυπνο τίτλο – λογοπαίγνιο, τα «Ρέστα» μπορούν να ιδωθούν ως συμπλήρωμα του κόσμου που ο Κώστας Ταχτσής είχε ήδη χτίσει πολύ γερά στο «Τρίτο Στεφάνι», με …

Οι Patari Project είναι η τέλεια ομάδα και παίζουν μία τέλεια Μύτη του Γκόγκολ.

Ξέρω, γνωρίζω, άρα νιώθω ασφάλεια. Θα δω κάτι σίγουρα ενδιαφέρον. Σχεδόν προκλητικό και θαρραλέο. Αναμφισβήτητα πρωτοπόρο. Ο ενθουσιασμός μου εκκολάπτεται πριν την ημέρα της παράστασης. Φτάνω στο θέατρο Πόρτα και περιμένω με χιλιάδες ερωτηματικά την ώρα. Κάτι παράξενοι τύποι με στιλιστικό ενδιαφέρον (Κλαίρ Μπρέισγουελ) μπλέκονται ανάμεσα μας και βρίσκουν τον χώρο να εξυψωθούν. Γελάω. Νιώθω αμήχανα. Μου ζητάνε πράγματα περίεργα. Τους ακολουθώ παρά το γεγονός ότι μου δίνουν την επιλογή να μην το κάνω. Κάνουν αστεία. Μπαίνω στην αίθουσα και η θέση μου είναι αλλόκοτη. Θα κάτσω στην σκηνή και τα φώτα θα κοιτάνε εμένα. Εσένα. Τον διπλανό μου.  Ανάμεσά μας ο Κοβαλιώφ και μπροστά του η μύτη. Η μύτη του. Μας μιλάει. Σχεδόν ντροπαλά αλλά με ένα θάρρος απελπισίας. Σαν να ήθελε καιρό να αποδράσει από το πρόσωπο του Κοβαλιώφ. Ήχοι περίεργοι ακούγονται από την πλατεία του θεάτρου. Τα φώτα σιγά σιγά αλλάζουν και συνηθίζω. Συνηθίζω την θέση μου και νιώθω βολικά παρατηρώντας τους ήρωες να «κοροϊδεύουν»  τον Κοβαλιώφ. Δεν φαίνεται να το κάνουν επίτηδες. Έχασε κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που κανείς δε θα …

Όλα τα ερωτικά γράμματα έτσι γράφτηκαν. Απλώς δεν το ξέραμε. Ονέγκιν

Φαντάσου να βλέπεις ένα όνειρο και να είσαι ξύπνιος. Είναι κάπως σαν να γράφεις ένα ερωτικό γράμμα. Σαν να είσαι ταυτόχρονα εκεί και κάπου αλλού. Εκεί που θέλεις να είσαι. Όχι σε ένα τραπέζι, με την καρδιά να αιμορραγεί στην άκρη της πένας. Αλλά σε μία αγκαλιά. Όχι στο τετριμμένο, αλλά στο απρόβλεπτο.   Ο Ευγένιος Ονιέγκιν είναι μια ιστορία πάθους και έρωτα, φθόνου και προδοσίας, και λιγουλάκι εκδίκησης. Όμως, όλες οι ερωτικές ιστορίες λίγο πολύ έτσι δεν είναι; Γιατί να επιλέξουμε αυτήν την παράσταση, με ένα θέμα λίγο ίσως παλαιικό, μια ερωτική ιστορία στην ρωσική επαρχία δύο αιώνες πριν, κι ας διαθέτει το κύρος ενός κλασικού έργου;  Τι είναι αυτό που πραγματικά μπορεί να μας μιλήσει;   Θα μπορούσε να είναι αυτό που μας προσφέρει η γραφή του Πούσκιν, την γλυκύτητα της απελπισίας του να εμβαθύνεις στην ανθρώπινη φύση και μοίρα, μια απελπισία που πολεμά με σπαραξικάρδιο χιούμορ. Αλλά θα μπορούσε να είναι κι αυτό που μας προσφέρει η -συγκεκριμένη- εμψύχωση: την οικειότητα των μικρών καθημερινών στιγμών που αναγνωρίζουμε σε ανθρώπους γύρω μας, στις …

Το Δέντρο του Οιδίποδα φλέγεται και καίει μαζί του και τους θεατές.

Tαρατα-τζούμ και η παράσταση αρχίζει. Μία σκηνή μπροστά μας αποκαλύπτεται σαν να είναι Τσίρκο με απέραντα πανιά να αιωρούνται.  Το πολυθέαμα που λέγεται «Το δέντρο του Οιδίποδα» δεν χωρά σε λόγια. Μουσική, χορός και λέξεις μας εισάγουν στις πέντε τραγωδίες (Οιδίποδας Τύραννος, Οιδίποδας επί Κολωνώ, Επτά επί Θήβας, Αντιγόνη, Φόνισσες). Όλο το δράμα της γενιάς του Κάδμου εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν ενιαίο έργο και όχι σαν δραματικό ποτ-πουρί.  Ο σκηνοθέτης (Κώστας Γάκης) παίζει με πολλαπλά θεατρικά στοιχεία και δημιουργεί ένα πολυθέαμα που δεν στέκεται στην αφήγηση και την επανιστόρηση του δράματος. Πρόκειται για μια νέα εμπειρία και μας κοινωνεί επιτέλους στη διαχρονία του δράματος, ξέροντας ότι συμβολικοί δεσμοί όπως η οικογένεια  δεν σταματούν σε μια γενιά, αλλά χρειάζεται να πούμε όλη την ιστορία των γενεών για να ερμηνεύσουμε κατάλληλα τα γεγονότα. Οι ηθοποιοί (Μυρτώ Γκόνη, Μάρα Δαρμουσλή, Σταύρος Λιλικάκης, Κώστας Λώλος, Κώστας Μαγκλάρας, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Ανθή Φουντά) ερμηνεύουν εξαίσια, έχοντας πραγματικά δύσκολο έργο όταν εκτός από την απαιτητική ερμηνεία, χορεύουν, τραγουδούν και αιωρούνται σε σκοινιά σε μια παράσταση που δεν θες …

Ένα παραμύθι, όλο αλήθεια. Να δείτε όλοι το κορίτσι που επιμένει.

Μια φορά κι έναν καιρό..λένε,και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, λένε. Μπούρδες! Ποτέ δεν ζούμε εμείς καλύτερα από αυτούς στα παραμύθια. Απορώ ποιος είχε αυτή την φαεινή ιδέα να μας φλομώνει στο ψέμα για πολλά χρόνια τώρα. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι κρύβουν τελοσπάντων όλα αυτά τα παραμύθια που έχουμε χιλιοοακούσει και χιλιοδιαβάσει στη ζωές των μικρών μας χρόνων; Την αλήθεια θα μου φώναζε κάποιο έξυπνο πουλί , γι αυτό και λέγονται παραμύθια. Μα ναι αλλά ποια αλήθεια από όλες; Δεν πήγαινε κι εμένα ο νους μου μέχρι να μάθω για αυτό το κορίτσι που επιμένει. Δεν είχε τέρατα στο παραμύθι της ούτε μάγισσες, ούτε δράκους. Είχε έναν και μοναδικό εχθρό. Αυτόν της ζωής. Για τον θάνατο μιλάμε ντε. Ψυχραιμία μανούλες μην φοβάστε! Για τον θάνατο μιλάμε, ναι! Το παιδί ξέρω..δεν πρέπει να τρομάζει με αυτά. Όλοι τον αποφεύγουμε άλλωστε σε κάθε ηλικία. Αν γνωρίζαμε όμως από μικρά ποιος είναι ο πραγματικός φόβος ίσως να βρίσκαμε και τρόπο να τον αντιμετωπίσουμε. Τώρα θα μου πείτε, ένα παραμύθι θα μας σώσει από τους ψυχολόγους; Σίγουρα όμως η …

Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου δεν είναι μία τηλεοπτική καρικατούρα.

Μια σκηνή, ένας τροχός, και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου! Ο μονόλογος ξεκινά και ο ηθοποιός δυσκολεύεται. Μας ζητά συγγνώμη και ξεκινά ξανά από την αρχή μόνο που πάλι κάτι δεν λειτουργεί. Και τότε αρχίζει και μονολογεί..Κάπως έτσι ξεκινούν οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβε να παίξει ο Φραγκιόγλου, μόνο που τελικά τι ακριβώς θα δούμε; Ένας πρωτότυπος μονόλογος – και όχι standup comedy!- γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό παρουσιάζεται εξαίσια μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Μακαλιάς) αναλαμβάνει το δύσκολο έργο- να σταθεί μια παράσταση με ένα άτομο για 80 λεπτά στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Φραγκιόγλου γνωστός από τις επιτυχίες του στο θέατρο και την τηλεόραση. Το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο χωρίς να χρειάζεται και δεύτερο άτομο στην σκηνή. Εξάλλου ο πρωταγωνιστής μας μιλά, το κοινό είναι η συντροφιά του. Η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη είναι εξαιρετική και συνοδεύει εξαίσια την παράσταση στον ρυθμό και το ύφος της. Το κείμενο (Μαργαρίτα Γερογιάννη – Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου) συνδυάζει χιούμορ μα κυρίως θέτει τα υπαρξιακά προβλήματα του πρωταγωνιστή. Νιώθουμε ότι εκφράζει προσωπικά τον …

Μήπως τελικά είσαι και εσύ ένας Τέρλες; Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι.

Ποιος είναι ο Τέρλες; Και γιατί αναστατώνεται; Από τι; Ποια είναι η σεξουαλική του ταυτότητα; Ποια είναι η σχέση του με τη βία και το φασισμό; Αναπαυτικά καθισμένοι στην πλατεία του θεάτρου Πόρτα βομβαρδιζόμαστε από αυτά τα ενοχλητικά ερωτήματα όσο τέσσερις νέοι ηθοποιοί (Διαμαντής Αδαμαντίδης,  Βασίλης Σαφός, Γρηγόρης Μπαλάς, Μπλερίμ Δαμπιράι), υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Γεωργίας Μαυραγάνη, ξετυλίγουν μπροστά μας το κουβάρι της «μικρής», εφηβικής περιπέτειας ενός γόνου της αυστριακής καλής κοινωνίας σε ένα οικοτροφείο, στο γύρισμα του 20ού αιώνα. Το 1906, μια περίοδο σημαδιακή για την ευρωπαϊκή ιστορία, όταν στις συντηρητικές οικογένειες των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων της Ευρώπης επώαζε το αυγό του φιδιού, με όλα τα σύνδρομα της υποκρισίας και της καταπίεσης (Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη «Λευκή κορδέλα» του Χάνεκε;), ο αυστριακός Ρόμπερτ Μούζιλ κατέγραψε, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων, τη «μικρή» αυτή εφηβική ιστορία, κατορθώνοντας να παρουσιάσει, απογυμνωμένη από καθωσπρεπισμούς, τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής του και να προδιαγράψει το βίαιο μέλλον που ήταν ήδη παρόν. Από τους τέσσερις εφήβους που εμπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι βίας και υποταγής, στο ασφυκτικό περιβάλλον …

H «Frida κι άλλο» προκαλεί οπτικούς και συναισθηματικούς κραδασμούς.

Ντυμένη στα λευκά με δύο βαριά μποτάκια να δίνουν έμφαση στο περπάτημα της, καπνίζει μανιωδώς και συστήνεται στο κοινό της. Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón. Αργότερα θα γίνει απλά Frida. Έντονη προσωπικότητα. Δύσκολη και προκλητική. Χαρακτηριστικό πρόσωπο και βαθύ βλέμμα. Η ιστορία της γνωστή αλλά χωρίς τις παρενθέσεις της. Ξεκινάει να μας μιλά για την παιδική της ηλικία. Εξιστορεί τα πάντα και περιγράφει αυτά που η ίδια σκέφτεται. Χωρίς να είμαστε βέβαιοι για τα συναισθήματα της παρατηρούμε σαστισμένοι την κυκλοθυμία της από λίπη σε θυμό και από θυμό σε ανακούφιση. Μικροσκοπικοί σκελετοί κρέμονται κάτω από την καρέκλα της οικειοποιώντας την παρουσία του θανάτου όπως συνηθίζεται άλλωστε στο Μεξικό. «Ντιέγκο γαμιέσαι» φωνάζει συχνά. Ζητά την εκδίκηση;  Λουλούδια δεν φοράει στο κεφάλι και δεν θρηνολογεί. Μεγαλώνει και υποφέρει παρά την φήμη που κερδίζει. Η ελευθερία της πλέον δεν την γεμίζει, ίσως γιατί δεν υπάρχει. Παγιδεύεται στο αλλοιωμένο της σώμα και παλεύει να διώξει εχθρούς και φόβους. Τώρα πλέον και ο Ντιέγκο είναι εχθρός, όχι όμως ο μεγαλύτερος. Αυτή είναι η Frida των Fly Theatre. H Frida …