All posts tagged: Είδαμε

Εξαιρετικά υποχθόνιες και υπέροχα εγκληματικές οι Δούλες στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

Ένα κρεβάτι θανάτου σε μαύρο χρώμα και το φως  να χάνεται νωχελικά.  Λουλούδια σαπισμένα στο χώρο ανάμεσα σε νοούμενο πλούτο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού κάπου στο χρόνο. Δύο αδερφές, η Σολάνζ και η Κλερ στήνουν ένα παράξενο παιχνίδι που τις διασκεδάζει στις βαθιές απουσίες της Κυρίας. Κάνουν πρόβες για το απεχθές έγκλημα προς την ερωτεύσιμη και γοητευτικά πλούσια γυναίκα του σπιτιού. «Οι δούλες» λέγεται ότι βασίστηκε στην πραγματική ιστορία των αδερφών Παπέν και την δολοφονία που διέπραξαν στο σπίτι που εργάζονταν ως υπηρέτριες. Το θεατρικό όμως έργο γεννήθηκε από τα «βρώμικα» χέρια του Γάλλου Ζαν Ζενέ που μεγάλωσε και επέλεξε να ζει στην σαγηνευτική πλευρά των κακοποιών και όχι των διανοούμενων. Αδυναμία του μεγάλου Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ γράφει ένα μεγαλειώδες σκοτεινό και υποχθόνιο έργο για τις αντιθέσεις στην κοινωνία αλλά και μέσα μας. Σχολιάζει την σχέση, δούλου και αφεντικού αλλά κυρίως εισέρχεται στην εσωτερική πάλη των δύο εαυτών μας. Τα δίπολα σε αυτό το έργο είναι παντού και υπερισχύουν. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όχι με τον πιο προφανή τρόπο. Πότε δεν γνωρίζεις ποιος κυριαρχεί …

Η ιστορία ξαναγράφεται και εσύ θα παραμείνεις ο ίδιος; Είδαμε τους Δύο Θεούς του Παντελή Δεντάκη.

Αν ερχόταν ένας μικρός θεός στον ύπνο σου και σου πρότεινε να πάρεις έναν άλλο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ποιος θα ήσουνα;  Δεν είναι καθόλου εύκολη ερώτηση και σίγουρα δεν πρέπει να βιαστείς. Υπάρχουν άπειρες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία για πράγματα που γουστάρεις πολύ ή για κάτι που μίσησες πρόσφατα. Που είναι διάσημοι για το πιο γελοίο πράγμα ή και όχι.  Αν γκουγκλάρεις εύκολα θα καταλήξεις σε μία λίστα αλφαβητικής σειράς. Ας πάρουμε για παράδειγμα το γράμμα Α.  Θα μπορούσες να είσαι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ή ο Αβαρικιώτης;  Προσωπικά θα διάλεγα τον Αβαρικιώτη.  Ας μην είμαστε κολλημένοι όμως στην θεατρική κοινότητα. Φύγε μακριά. Μπορείς να είσαι ο οποιοσδήποτε. Ο Αριστοτέλης ας πούμε. Κι αν σκεφτείς ότι δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά ολόκληρη η υφήλιος θα μπορούσες να είσαι και ο Αλάχ Υπολόγισε και άλλα τόσα γράμματα. Πονοκέφαλος; Έξυπνη και χιουμοριστική ιδέα ήταν το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί»  όταν πρωτοβγήκε και μαρτύρησε τους δύο φυλακισμένους  φίλους που ξαναέγραψαν την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά με λίγες τοσοδούλικες παραλλαγές. …

Χρηματίστε και θα απολαύσετε. Είδαμε Νικολάι Γκόγκολ στο Skrow Theater.

Ο θίασος  βρίσκεται στα καμαρίνια, ακριβώς πάνω από τη σκηνή. Οι ηθοποιοί ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν την κλασσική κωμωδία του Νικολάι Γκόγκολ. Σε μια μικρή πόλη όπου τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, έρχεται η ενημέρωση πως καταφθάνει ένας επιθεωρητής, να επιθεωρήσει  τους πάντες και τα πάντα. Οι κάτοικοι τρομοκρατημένοι αρχίζουν να τον αναζητούν με στόχο να τον καλοπιάσουν και πάνω στον πανικό τους, πέφτουν σε λάθος άνθρωπο. Ο Χλεστιακόβ σιγά σιγά αντιλαμβάνεται πως τον πέρασαν για άλλον αλλά συνεχίζει τον ψεύτικο ρόλο του για να κερδίσει από αυτούς ό,τι περισσότερο μπορεί.   Όταν ο Γκόγκολ παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του, το 1836 πανικοβλήθηκε τόσο με την αυστηρή κριτική όσο και με τους επαίνους. Η καχυποψία του αυλικού περιβάλλοντος που τον αντιμετώπιζε ως επικριτή της γραφειοκρατίας, όσο και οι ύμνοι των κριτικών που τον είδαν ως τον «κοινωνικό κριτικό της Ρωσίας» ήταν οι βασικοί του προβληματισμοί. Ο ίδιος δεν ήθελε να δουν το έργο του μεταμορφωμένο σε «κοινωνική κριτική» ή σε «περιγραφή της ρώσικης πραγματικότητας». Ο Χλεστιακόβ είναι ένας ονειροπόλος ψεύτης, όπου σε τελευταία ανάλυση …

Ο Γκοντό βάζει την απόλαυση και τον πόνο σε μια ατελείωτη αναμονή.

Μια περίεργη μορφή μπαίνει στην σκηνή αλλά δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, είναι αόρατη.  Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, καθρεφτίσματα του εαυτού τους. Πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει; Η σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου αποτελεί μια νέα πρόταση στην κλασσική πια τραγικωμωδία του Σάμιουελ Μπέκετ. Βλέπουμε σκηνοθετικές προσθήκες που κύριο μέλημα τους είναι να αναδείξουν τα μύχια ερωτήματα του Ιρλανδού συγγραφέα. Στο κλασσικό έργο υπάρχει ένα δέντρο, εδώ μόνο η απόλυτη ερημιά εξ ου και η μοναδική δεσμίδα φωτός στη θέση του. Οι ήρωες δεν είναι δύο αλλά τέσσερις, κάνοντας μας να σκεφτούμε ότι θα μπορούσε να είναι ατέρμονη αυτή η σειρά. Μπορεί ο καθένας μας να βρίσκεται στη θέση τους. Υπάρχει κι ο αόρατος μαριονετίστας που κινεί τα νήματα, ο Άλλος του νοήματος, υπονοώντας πως ο άνθρωπος δεν είναι κύριος του εαυτού του. Οι ηθοποιοί (Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος) είναι εξαιρετικοί και μεταμορφώνονται συνέχεια από κλόουν σε ανθρώπους και πάλι κλόουν. Αποδεικνύονται …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Είδαμε με τα μάτια του έρωτα στο Skrowtheater και περιμένουμε και εμείς την έκλειψη.

Λίγο καιρό πριν εδώ στη DUDUKA σας επισημάναμε τρεις ξεχωριστές ερωτιάρικες παραστάσεις που δεν θα έπρεπε να χάσει κανένας χίπστερ ή όχι χίπστερ Αθηναίος. Εκεί λοιπόν που η πιάτσα θέλει να πίνει το βραδινό ποτό της, το  Skrowtheater απλώνει βαθιά τις ρίζες του και μας συντείνει για φέτος  κάτι που θυμίζει σαιξπηρικό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η ιστορία μας λίγο διαφορετική από το γνώριμο παραμύθι με ζωντανή όμως την γοητευτική ατμόσφαιρα του έρωτα. Η ονειρική πλάνη που στον Σαίξπηρ προέρχεται από τα μεσαιωνικά δαιμόνια και ξωτικά, στην περίπτωσή μας έρχεται από κάτι περισσότερο επιστημονικό και αποδεκτό για την εποχή μας. Την έκλειψη ηλίου. Οι χαρακτήρες παραμένουν 6 στον αριθμό. Ανάμεσά τους ο ορθολογιστής γιατρός που θα παντρευτεί την όμορφη κοπέλα του.  Το αγαπημένο ζευγάρι, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, καλωσορίζει δύο φιλικά ζευγάρια, το ένα διαφορετικό από το άλλο. Οι δύο πρώτοι χρόνια σε γάμο και οι άλλοι δύο ελεύθεροι και παιχνιδιάρηδες. Η έκλειψη θα αποκαλύψει ένα μεθύσι αισθήσεων που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν τα ίδια υπάρχοντα σχέδια τους για την ζωή. Ο  έρωτας …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Οι άνθρωποι είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό. Είδαμε το Μικρό Πόνι.

Το 2014 δύο παιδιά, ο Μάικλ Μορόνες και ο Γκρέισον Μπρους, στις Η.Π.Α., έπεσαν θύματα ενδοσχολικής βίας, χωρίς κανένας να τα προστατέψει. Ο Μάικλ Μορόνες αυτή τη στιγμή ζει με νεκρωμένο το νευρικό του σύστημα, μετά από την προσπάθειά του να αυτοκτονήσει, και  ο Γκρέισον Μπρους κουβαλάει τα δικά του τραύματα.  Ένα χρόνο αργότερα, όχι πολύ μακριά μας, στα Γιάννενα, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δίνει τέλος στη ζωή του υπό την ασφυκτική πίεση που του ασκείται από τους συμφοιτητές του. Και πόσα άλλα ακόμα παιδιά και έφηβοι, ανώνυμοι και επώνυμοι, γνωστοί και άγνωστοι, υφίστανται σχολικό εκφοβισμό, το γνωστό bullying; Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι πρόκειται για καινοφανή περιστατικά. Οι άνθρωποι πάντα είναι αδυσώπητοι απέναντι στο διαφορετικό, πόσο μάλλον τα παιδιά… Ο Λουίσμι είναι ένα άλλο παιδί, διαφορετικό και αυτό, που επιλέγει να πάει στο σχολείο του με μια σάκα που το κάνει ακόμα πιο «ιδιόρρυθμο» και δίνει την αφορμή στους «κανονικούς» συμμαθητές του να ξεκινήσουν μια κανονική εκστρατεία εξόντωσής του, χρησιμοποιώντας λεκτική αλλά και σωματική βία. Το σχολείο επιλέγει να απαγορεύσει στον Λουίσμι την είσοδο με …