All posts tagged: ΕΙΔΑΜΕ

Είδαμε το 1984 της Κατερίνας Ευαγγελάτου με τον Αργύρη Πανταζάρα και Νίκο Κουρή.

Έργο πυκνό, βαρύ και ασφυκτικό! Μία παράσταση σκληρή και βασανιστική που κρατάει λίγο από την νύχτα σου. Λίγο από την διάθεσή σου. Λίγο από την επόμενη σου μέρα. Το 1984 είναι ένα  κείμενο που διεισδύει πιο βαθιά κι από το θάνατο. Τα  σχεδόν 100 λεπτά θεατρικής πλοκής φαίνονται λίγα μπροστά στις άπειρες λέξεις του Τζώρτζ Όργουελ που περιγράφουν ένα αντικατοπτρικό σύμπαν. Προσπαθώ να μην φέρω στο μυαλό μου το βιβλίο. Ευθύς οι αμφιβολίες εξαφανίζονται. Η παράσταση είναι δυνατή! Το πρώτο μέρος μας εισάγει στην αδιάκριτη σχεδόν παρακολούθηση του ήρωα όπως ακριβώς κάνει κι ο Μεγάλος Αδερφός. Ομολογώ ότι παρά τη περιληπτική εξέλιξη των πραγμάτων ένιωσα τον πόθο του Ουίνστον να προστατεύσει την ατομικότητα του και αυτούσιο το μυαλό του. Ήξερα πόσο πολύ πονάει. Και ήθελα να επαναστατήσω εγώ για αυτόν, για μένα, για όλους. Σκέφτηκα τη κατάστασή μου, το τώρα, που ζω και ποιες οθόνες με παρακολουθούν. Μία παράσταση αρωγός στην πνευματική μας αφύπνιση Συνεχίζω να προσπαθώ να μη σκέφτομαι το βιβλίο και η πλοκή περπατάει στο δεύτερο σχεδόν μέρος, όπου με λύπη μου πληροφορώ …

Η παράσταση Lebensraum μειώνει την απόσταση θεατή και ηθοποιού για χάρη ενός πειράματος.

Σ’ ένα κενό γκρίζο δωμάτιο, δύο οθόνες υποδηλώνουν προφανώς και δύο θέσεις. Η ακολουθία λογικών συμπερασμάτων μπορεί να προκύψει από την παρατήρηση. Παρατήρηση ανθρώπινων αντιδράσεων που θα μας οδηγήσουν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Μας αφορά άραγε ο λόγος και η διαδικασία ενός πειράματος; Ας πούμε πως όχι. Ας πουμε λοιπόν ότι μας πληρώνουν για να συμμετέχουμε σε ένα πείραμα. Δεν μας στοιχίζει απολύτως τίποτα παρα μόνο λίγο χρόνο που εξαγοράζεται επιεικώς προς όφελος πάντα κάποιας ευνοϊκής για τον άνθρωπο έννοιας βλέπε «επιστήμη». Η επιστήμη βοηθάει στην εξέλιξη του ανθρώπου. Άρα ένα πείραμα έχει πάντα καλό σκοπό. Αυτή σας φαίνεται εξ ορισμού μία αισιόδοξη σκέψη; Ο Θανάσης Τριαρίδης στο Lebensraum μας αποκαλύπτει ένα κείμενο μαθηματικής ακρίβειας. Lebensraum σημαίνει ζωτικός χώρος. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται δεν είναι τυχαίες. Τίποτα σε ένα πείραμα δεν είναι τυχαίο. Οι ηθοποιοί Πάνος Ζουρνατζίδης και Σήφης Πολυζωίδης υπό την σκηνοθετική ματιά της Πηγής Δημητρακοπούλου ξεκινάνε στο θέατρο Faust μία σχέση ορισμένη στο χρόνο και στο είδος. Ο κάθε ένας έχει το χαρακτήρα του. Ο Σήφης Πολυζωίδης ανίδεος για την διαδικασία, εμφανίζει μία …

Αφοπλιστικός Άρης Σερβετάλης στο ρόλο του Ριχάρδου Β’.

Ωραιοπαθής και εγωκεντρικός συστήνεται στο κοινό του σαν θεός  ή ουρανός. Θεωρεί τον εαυτό του μία οντότητα του κόσμου και όχι απλά ενός βασιλείου. Μία ύλη που δεν μπορεί να εξαϋλωθεί από την ύπαρξη καθαυτή. Μία υπερβολή της βασιλικής υπεροψίας χωρίς λέξεις πολλές παρα μόνο με μία. «Εγώ». [Εγώ. Εγώ. Εγώ. Ο Βασιλιάς.] Συνεχής ακολουθία κινήσεων των 4 ηθοποιών (Νίκος Καμόντος, Ερμής Μαλκότσης,  Ιωάννα Τουμπακάρη, Αχιλλέας Χαρίσκος) σαν απαγγελία δίχως τελείες και κόμματα ακολουθεί τον Άρη Σερβετάλη καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης ακόμα και σε μεγάλες αργές σιωπές.  Όλοι μαζί ή και χωριστά μετακινούνται από το φως στο σκοτάδι και πάλι πίσω με τελετουργικές κινήσεις σε ένα θολό κεκλιμένο τοπίο που ορίζει την κορυφή και την πτώση. Μία μεγαλειώδης ενσάρκωση του υπερόπτη έφηβου βασιλιά από την μακρόσυρτη φιγούρα του Άρη Σερβετάλη που φαίνεται να ελέγχει πολύ καλά τις σπειροειδείς κινήσεις του σώματος του χωρίς να χάνει τίποτα απ’ τον λόγο του. Κρεμάμενα μεγάφωνα σχηματίζουν σκιές πλανητών στο ταβάνι της σκηνής.  Μία σκηνή καλυμμένη με αμέτρητα χαλιά που ξεσκεπάζουν μια τεράστια επιφάνεια από πηλό. Πηλός …

Μήπως το επίκαιρο είναι απλά μία εύκολη λέξη; Είδαμε το «De Profundis» του Όσκαρ Ουάιλντ.

Το «De Profundis», αν και γραμμένο χωρίς την πρόθεση να εκδοθεί, κατέληξε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του Όσκαρ Ουάιλντ. Το θυελλώδες ερωτικό γράμμα του συγγραφέα προς τον εραστή του συντέθηκε μέσα στη φυλακή του Ρέντινγκ λίγο πριν την αποφυλάκισή του Ουάιλντ, δεν εκδόθηκε παρά μόνο πέντε χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού του και δεν τυπώθηκε στην πλήρη του μορφή παρά το 1962. Δεν είναι λίγες οι θεατρικές σκηνές που έχουν ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια με το «Εκ Βαθέων» – φαίνεται πως η μυθολογία με την οποία είναι φορτισμένες οι ιστορίες πτώσης συνεχίζουν να ασκούν γοητεία τόσο στο κοινό, όσο και στους δημιουργούς. Το «Εκ Βαθέων» δεν είναι άλλωστε, σε ένα μεγάλο μέρος του, παρά η παρουσίαση της πτώσης ενός μεγάλου συγγραφέα, η μετωπική του σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του και η καθοδική του πορεία από το «φημισμένο» στο «κακόφημο». Ίσως και ο ίδιος ο Ουάιλντ να χαμογελούσε, αν μάθαινε ότι πολλά από αυτά που τον τυράννησαν όσο ζούσε και δημιουργούσε, έχουν σήμερα αρχίσει να μετατρέπονται σε άδεια, εφιαλτικά σκιάχτρα. Φέτος, το …

Διχασμένο το κοινό της Μπέημπι Τζέην. Είδαμε την παράσταση στο θέατρο Σφενδόνη.

Μίσος και φθόνος σε υψηλή ένταση. Η κινηματογραφική εξ αίματος σχέση της Μπλανς και Μπέημπι Τζέην παίρνει σάρκα στη σκηνή του θεάτρου Σφενδόνη δημιουργώντας ψίθυρους γύρω από τα ονόματα των ερμηνευτριών. Το ειρωνικό θρίλερ του Χένρυ Φάρελ  δίνει επιτέλους το ελεύθερο στους θεατρικούς θιάσους να δημιουργήσουν και κατά συνέπεια το θηλυκό δίδυμο της κολάσεως (Μπέτυ Ντέηβις και Τζόαν Κρώφορντ) να περάσει στα χέρια δύο μεγάλων προσωπικοτήτων. Ρούλα Πατεράκη και Ρένη Πιττάκη αποτελούν την πρώτη ύλη για τον σκηνοθέτη Απόλλωνα Παπαθεοχάρη που επιμελείται έναν υπέροχο περιβάλλοντα χώρο και κερδίζει εντυπώσεις πριν καν ξεκινήσει η παράσταση.  Ένα ορθογώνιο σκηνικό χωρίζει τους θεατές ακριβώς στο ήμισυ εκμεταλλευόμενο και τις τρείς διαστάσεις του χώρου. Αποτελεί ίσως μία από τις λίγες δουλειές που φαίνεται να έχει σημασία ακόμα και η  πιο απομακρυσμένη λεπτομέρεια. Επιλεγμένα το κάθε έπιπλο και αντικείμενο τοποθετούνται στο σκηνικό του σπιτιού κρατώντας ίση σημασία στο μέρισμα των ρόλων. Μία ατμόσφαιρα που εντυπωσιάζει με την μοναδικότητα της και δίνει χρώμα στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου ενώ παράλληλα ο φωτισμός (Μελίνα Μάσχα) και η μουσική (Θέμις Παντελόπουλος) έρχονται να …

Είδαμε τον Γιώργο Κοτανίδη πίσω από το πολιτικό πρόσωπο του Νίκου Ζαχαριάδη.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης είναι μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της Αριστεράς και σίγουρα η πλέον αμφιλεγόμενη. Η ιστορία του λίγο πολύ γνωστή και περιπετειώδης: Για πολλά χρόνια ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και γενικός γραμματέας του, με απόλυτη εξουσία, διαρκείς διώξεις και φυλακίσεις, εγκλεισμός στο Νταχάου στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια πρωταγωνιστικός και αινιγματικός ρόλος στον Εμφύλιο. Το 1956 αποκαθήλωση από το αποσταλινοποιημένο καθεστώς και εξορία, αρχικά στο Μποροβίτσι της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια ακόμα πιο μακριά, στο παγωμένο Σουργκούτ της Σιβηρίας, μέχρι την 1η Αυγούστου 1973, όταν αυτοκτονεί, απογοητευμένος από την εγκατάλειψη και την απαξίωση που του επεφύλασσαν οι παλιοί του σύντροφοι.  Αυτά ως προς το ιστορικό κομμάτι, γιατί υπάρχει και η άλλη πτυχή, η τραγικότητα ενός ανθρώπου που γνωρίζει την αποθέωση, την απόλυτη προσωπολατρεία και στη συνέχεια την πτώση, τον εξευτελισμό και δοκιμάζει την πικρία, την ομπίντα. Αυτή ακριβώς η διάσταση φαίνεται ότι κέντρισε το ενδιαφέρον του Γιώργου Κοτανίδη, που ανέλαβε την εξαντλητική έρευνα σε αρχειακές πηγές, τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία του έργου «Ομπίντα, οι τελευταίες ώρες του Νίκου …

Τελικά υπάρχουν πρίγκιπες; Είδαμε την Ωραία Κοιμωμένη² στο Θέατρο 104.

Παιδικοί ενθουσιασμοί και παραμύθια συχνά μπλέκονται σε κλισέ happy endings με πρίγκιπες και μάγισσες που κονταροχτυπιούνται για μία όμορφη νεανίδα. Και πως θα ήταν αλήθεια αν τελικά δεν έσωζε ποτέ ένας πρίγκιπας την ωραία κοιμωμένη; Αν ξύπναγε μόνη της μετά από πολλά πολλά χρόνια και περπάταγε έξω στο κόσμο παρατηρώντας κάθε μικρή αλλαγή που έχει συμβεί όσο αυτή κοιμόταν; Η ομάδα Hippo (Φώτης Δούσος, Αλέξανδρος Ράπτης) έπλασε πάνω στη σκηνή του Θεάτρου 104 ένα διαφορετικό παραμύθι από αυτό που ήδη γνωρίζουμε. Η ωραία κοιμωμένη λέγεται Σουλτάνα και μεγαλώνοντας προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τους φόβους των γονιών της και τις δεισιδαιμονίες περί αδραχτιού. Τα γάντια που της φόρεσαν μοιάζουν σαν φυλακή και οι ιστορίες από το παρελθόν μόνο εφιάλτες προκαλούν. Η Ανθή Φουντά και ο Γιώργος Σοφικίτης εναλλάσσουν τους ρόλους του παραμυθιού με χειροποίητες κατασκευές (Κοστούμια: Κατερίνα Χατζοπούλου, Μάσκα: Μάρθα Φωκά) που στα μάτια ενός παιδιού φαντάζουν τα καλύτερα σκηνικά. Λίγο τραγούδι και πολύ χοροπηδητό μπορούν να κρατήσουν απασχολημένα τα παιδικά ματάκια για αρκετή ώρα.  Συνειδητή ή όχι επιλογή, το κείμενο προσπαθεί να διατηρήσει στοιχεία της εποχής και τις …

Lacrimosa ή το Απέπρωτο.

Lacrimosa ή το Απέπρωτο. Τίποτε δεν περιγράφει το έργο καλύτερα από τον υπότιτλό του, ό,τι συμβαίνει στο έργο μοιάζει να μην μπορεί να συμβεί. Στην αρχή, ήταν η Σχισμή: Ένα ζευγάρι επιτυχημένων δικηγόρων εξαφανίζεται μυστηριωδώς αφήνοντας πίσω τα εντεκάχρονα παιδιά τους και κάποιους ακατάληπτους στίχους σε ένα μωβ ημερολόγιο. Έντεκα χρόνια μετά –απόψε- ο Κ και η Ρ στα εικοσιδύο τους, αποφασίζουν να υποδυθούν τους γονείς τους στην Τελετή προκειμένου να κατανοήσουν την αλλόκοτη εξαφάνιση και να τους βρουν στον μαγικό τόπο της Lacrimosa. Έτσι ξεκινάει το πνευματικό ταξίδι της παράστασης που όλο και εμπλουτίζεται, αλλάζει και αναγεννιέται.. Όταν μιλάμε για το φετινό Lacrimosa, μιλάμε για ένα θρίαμβο. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Γιαμλόγλου μαζί με τους δύο τόσο νέους ηθοποιούς (Μάρθα Λαμπίρη – Fedorów, Μιχαήλ Ταμπακάκης) που μόλις τελείωσαν το Εθνικό Θέατρο, παίρνουν ένα έργο σχεδόν αδύνατο να παρασταθεί, και το μετατρέπουν σε ένα πνευματικό ταξίδι νοήματος, πόθων, ταυτίσεων και βουτιά στο βυθό του ασυνείδητου. Οι φωτισμοί (Μαριάννα Κοντούλη) ακολουθούν πιστά τον ρυθμό της παράστασης σε απόλυτη αρμονία με τα σκηνικά και τα κοστούμια (Αιμιλία Κακουριώτη). …

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

  Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa. Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι γονιμοποιεί γιατί το ρεύμα είναι αμείλικτο και μπορεί  τελικά να γονιμοποιήσει μέχρι και τους γονείς του! Αυνανισμός, ντροπή, αιμομιξία, επιθυμία  μπαίνουν όλα στο χαρωπό παιχνίδι …

Είδαμε την «Persona» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Δύο γυναίκες στη σκηνή. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης και επιλέγει τη σιωπή. Η νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Η μία μιλά, η άλλη σιωπά. Δυο κλουβιά στη σκηνή, δύο μικρόφωνα. Όλα λευκά και άδεια. Ένας μη-τόπος όπου συγκρούονται επιθυμίες και πάθη. Φέτος στο θέατρο του Νέου Κόσμου αναγεννιέται ο Μπέργκμαν. Η «Persona» είναι η θεατρική απόδοση της ταινίας Μagnum Οpus  (Ingmar Bergman) από την όμάδα Elephas Τiliensis σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη/Δέσποινας Αναστάσογλου, όπου πρωταγωνιστούν οι Δέσποινα Κούρτη και Βίκυ Κατσίκα. Η ομάδα Elephas Τiliensis ρισκάρει και πετυχαίνει επιλέγοντας ένα κείμενο κλινικής ακρίβειας, μια ταινία καθοριστική για τον 20ο αιώνα  που απαιτεί μεγαλεία υποκριτικής σε μια παράσταση για έναν μόνο ρόλο, που είναι δύο.  Πριν πάω στην παράσταση σκεφτόμουν πόσο δύσκολο –ίσως αδύνατο- εγχείρημα είναι η θεατρική απόδοση μια ταινίας του Μπέργκμαν, όταν ξέρουμε ότι τεράστιο μέρος των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών αντανακλάται στα περίτεχνα κοντινά πλάνα του, στον ιδιαίτερο φωτισμό του και στο εκπληκτικό μοντάζ που έχει στις ταινίες του. Ο ίδιος ο Μπέργκμαν χαρακτηρίζει την ταινία του …