All posts tagged: ΕΙΔΑΜΕ

Τι συνέβαινε τελικά στο μυαλό του Δανιήλ Χάρμς;

Π αράξενα γεγονότα που αν και ακούγονται τραγικά με έκαναν να γελάσω. Μία περίεργη σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα σχηματίστηκε στο κεφάλι μου με τις εικόνες που έφτιαχναν τα λόγια του. Μου δημιουργήθηκε η περιέργεια να διαβάσω κι άλλο! Πως γίνεται και λόγια ασύνδετα μεταξύ τους να βγάζουν τόσο γέλιο, σκέφτηκα αφού έφυγα από την παράσταση. Είναι η απόδοση ή το κείμενο αυτό κάθε αυτό; Κι όμως ο ίδιος ο Δανιήλ Χάρμς ήθελε να δημιουργεί νομίζω την αίσθηση της οικειότητας και τι πιο οικείο από ένα αστείο ακόμα κι αν εμπεριέχει τον θάνατο. Ποιητής του παραλόγου και θεατρικός συγγραφέας της Ρωσίας που άφησε με ένα δικό του τρόπο το στίγμα του σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της ιστορίας. «Θυσιάστηκε» όπως γράφει στο ημερολόγιο του ο πιστός του φίλος Γιάκοφ Ντρούσκιν για να συνεχίσουν άλλοι να γράφουν. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που διαφύλαξε το έργο του Χάρμς για πολλά χρόνια μέσα σε μία βαλίτσα στο κοινόβιο διαμέρισμά του. Δεν ξέρω πολλά για την ζωή του Χάρμς και ψάχνω στα κιτάπια του διαδικτύου. Στα τέλη του 1931 συνελήφθη, φυλακίστηκε …

Ο «Ανύπαρκτος Ιππότης» εμψυχώνει τα παιδιά και δείχνει τη δύναμη της θέλησης.

  Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια παράσταση! Μα, αυτή η παράσταση δεν ήταν σαν όλες τις άλλες, έμοιαζε με όνειρο που ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου με σάρκα και οστά, θαρρείς και ήμουν μέρος του, σαν όνειρο μιας άλλης εποχής, μιας εποχής με θαρραλέους ιππότες, βασιλιάδες, ξύλινα σπαθιά, άλογα, περιπέτειες και μουσική… πολλή μουσική! Νιώθω τυχερή που βρέθηκα εκεί να απολαύσω μία καθ’ όλα εξαιρετική παράσταση που φέρει τον τίτλο  «Ο Ανύπαρκτος Ιππότης».  Ένα μίνιμαλ σκηνικό σε παραλληλόγραμμο σχήμα δίνει βάθος στο οπτικό πεδίο του θεατή, ενώ το στοιχείο του ξύλου που επικρατεί, σε συνδυασμό με τον φυσικό βράχο που υπάρχει στη σκηνή του Skrow theater, αφήνει την αίσθηση ενός φυσικού τόπου. Σπαθιά, ασπίδες, άλογα, λουλούδια που μεταμορφώνονται σε αστέρια και ύστερα σε πλάσματα του βυθού, είναι μερικά από τα σκηνικά αντικείμενα που συμβάλλουν στην εξέλιξη της δράσης και είναι όλα από ξύλο. H πολλαπλή χρήση των αντικειμένων και η μινιμαλιστική τους όψη διεγείρουν τη φαντασία και εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητα τους. Τα κοστούμια των ηρώων ακολουθούν την απλότητα του συνόλου, ενώ τα …

Υποκλιθήκαμε στη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, θέατρο θησείον.

Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες. Η ιστορία σχεδόν ήδη γνωστή. Η θεατρική παράσταση «Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς-Ενθύμιον» αφορά μια γυναίκα με τελείως ακούρδιστη φωνή που καταφέρνει και γεμίζει συνεχώς τα κονσέρτα της.  Λίγο οι φίλοι και οι γνωστοί στην αρχή, λίγο η οικονομική της άνεση την βοηθάνε να νιώθει σίγουρη για τις ικανότητες της  παρά το γεγονός ότι αναμφισβήτητα καμία νότα δεν εξέρχεται σωστά από τον λάρυγγά της.   Λάτρης της μουσικής, γνωρίζει όλα τα τραγούδια και τις μελωδίες και λαχταρά να τα τραγουδήσει με όση ατελέσφορη δουλειά κι αν απαιτείται δίπλα στον πιανίστα και συνοδοιπόρο της, που κατά την ίδια, ήταν μοιραίο να γνωρίσει. Η Ναταλία Τσαλίκη αποθεώνει σταδιακά τον χαρακτήρα της σοπράνο καθώς ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά μπροστά στο κοινό της. Τέσσερις δοκοί απειροελάχιστης διαμέτρου, σαν κλωστές, κρατάνε το πάτωμα της κυρίας Τζένκινς. Μια πολυθρόνα με χρυσές λεπτομέρειες προϊδεάζει την ατμόσφαιρα.  Το γραμμόφωνο δίπλα να παίζει που και που αποσπάσματα και ένα συρτάρι κρυφό γεμάτο λιχουδιές εκπλήσσει ευχάριστα την σχέση των δύο ηρώων.  Τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο δεν χρειάστηκε στη σκηνή για τον Κόσμο Μακ …

Η παράσταση «Μάρτυς μου ο Θεός» είναι ο ανάποδος καθρέφτης μας.

Το «Μάρτυς μου ο Θεός» συνεχίζεται σημειώνοντας επιτυχία για τρίτη χρονιά στον πολυχώρο Vault. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Μάκη Τσίτα, το οποίο απέσπασε και το βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2014, η παράσταση συστήνει στο κοινό έναν λογοτεχνικό αντι-ήρωα, ένα καθρέφτισμα χαρακτηριστικών και παθογενειών του χαρακτήρα που σχηματικά και περιπαιχτικά αποκαλούμε «νεοέλληνα», σε ιστορίες που διαδραματίζονται στα χρόνια που μπορούν να χαρακτηριστούν ως prequel της περιόδου που βιώνουμε σήμερα. Ένας χαρακτήρας που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους. Πέρα από τις αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές του κειμένου (ο συγγραφέας έχει αναλάβει και την δραματουργική επεξεργασία του για την παράσταση) αλλά και την άρτια απόδοση του κλίματος και του πνεύματος του βιβλίου, ίσως εκεί εντοπίζεται και ο λόγος της ευρύτατης αποδοχής της παράστασης : όσο υπερβολικός μπορεί να φαντάζει εκ πρώτης όψης ο χαρακτήρας του Χρυσοβαλάντη, συγκεντρώνοντας επάνω του χαρακτηριστικά πολλές φορές αντιφατικά, αποτελεί ένα μωσαϊκό γνωρισμάτων που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους.  Ακόμα, σαν γνήσιος αντι-ήρωας, …

Πήγαμε παιδικό θέατρο. «Ο Βάσος και η Βιβή»

Χρώμα, μουσική, φαντασία και δράση σε μία παράσταση που στα μάτια ενός παιδιού θα αποτελούσε σίγουρα αληθινή ιστορία… Ήταν μια ηλιόλουστη Κυριακή πρωί όταν γνώρισα τον Βάσο και τη Βιβή. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν μία χρωματιστή, ξύλινη κατασκευή… μία κουκέτα. Αμέσως λοιπόν κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα παιδικό δωμάτιο. Όταν άρχισα να εξερευνώ συνολικά το σκηνικό χώρο στάθηκα στο φόντο του δωματίου, το οποίο αισθητικά δεν με ενθουσίασε… μία ταπετσαρία με παιδικά σχέδια τοποθετημένη με τρόπο αδιάφορο, μου άφησε την αίσθηση μιας προχειρότητας. Ένα τόσο απλό σκηνικό δίχως πολλά ερεθίσματα κατάλαβα γρήγορα ότι ήταν κατάλληλο για δύο μικρά μάτια που θα το γέμιζαν φαντασία. Σημείο αναφοράς η χρωματιστή κουκέτα που μεταμορφώνεται ανάλογα με τη συνθήκη, άλλοτε σε παιδικό δωμάτιο και άλλοτε σε παιδική χαρά. Είναι όλα ρεαλιστικά, καθημερινά… η κουκέτα, ένα μπαούλο κι ένας διακόπτης που αναβοσβήνει, μέχρι η δράση των ηθοποιών να διεγείρει την περιέργεια και την φαντασία των μικρών θεατών. Ηθοποιοί ζωντανοί, γεμάτοι ενέργεια και παιδικότητα έλκουν τα νεανικά βλέμματα και προκαλούν γέλιο με τις ατάκες και τις …

Ο «Γκάμλετ» δεν είναι μια παράσταση σαν όλες τις άλλες.

Ο Κλαύδιος σκοτώνει τον πατέρα του Άμλετ και παντρεύεται τη μητέρα του. Το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται στον Άμλετ και του ζητάει να αποκαταστήσει το δίκαιο. Ο Άμλετ πρέπει να πάρει εκδίκηση. Έχει ένα έργο 4000 στίχων για να το κάνει και διαρκώς το αναβάλλει. Εδώ όμως μιλάμε για τον Γκάμλετ, την ρωσική ονομασία του Άμλετ. Το 2009 στη Ρωσία, ένας νεαρός άντρας μπαίνει σε ένα μπαρ, βγάζει όλα τα ρούχα του, ανεβαίνει σε ένα τραπέζι και αρχίζει να φωνάζει στη σερβιτόρα να τον σκοτώσει. Ύστερα φορά μία κολλητή μπλε ολόσωμη φόρμα με τη στάμπα του Superman. Στην παράσταση υπάρχει ο παλιός Άμλετ και ο σύγχρονος.  Έτσι ξεκινά το θεατρικό ταξίδι του σκηνοθέτη Ηλία Αδάμ που έχει κάνει και την απόδοση του έργου. Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την παράσταση είναι νιάτα, έκσταση, μουσική, πάθος! Η παράσταση είναι απολαυστική σε επίπεδα που δεν χωράνε σε λέξεις. Ένα έργο που εξαρχής προμηνύει ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό στο Από Μηχανής θέατρο. Στη σκηνή υπάρχουν μουσικά όργανα, τεράστιες μάσκες από κεφάλια ζώων, μια οθόνη, ένας προτζέκτορας, ένα …

Είδαμε το Camille Claudel Mudness στο θέατρο Vault.

Τα κρεβάτια φτιαγμένα από σίδερο είναι πάντα κρύα, παγωμένα και ο ύπνος άσχημος σχεδόν ανύπαρκτος. Το δωμάτιο της ψυχιατρικής κλινικής Ville Evrard δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο φιλόξενο από μια φυλακή. Αυτή θα είναι από δω και πέρα η ζωή της Καμιλ, μία από τις μεγαλύτερες γλύπτριες που γνώρισε το Παρίσι. Καμίλ Κλωντέλ. Ένα μεγάλο ταλέντο που εγκλωβίστηκε στα παιχνίδια του μυαλού και της κοινωνίας που μεγάλωσε. Το εργαστήριο της ήταν ένα δωμάτιο, ίσα για να χωράει να δουλεύει, ούτε καν για να κοιμάται και να τρώει. Δεν είχε λεφτά για τίποτα άλλο παρά μόνο τα υλικά της. Δεν την ένοιαζε άλλωστε η καθαριότητα και η ποιότητα ζωής, σημασία είχε να δημιουργεί. Εγκλεισμός και αποκλεισμός είναι φαινόμενα όχι μόνο του παρελθόντος, αλλά και της σύγχρονης κοινωνίας. Ο Γιάννης Λάσπιας τοποθετεί την ηρωίδα σε ένα φανταστικό διάλογο με την ψυχοθεραπεύτρια Κονστανς Πασκάλ.  Δυο τους ανταλλάσσουν πληροφορίες εμπιστοσύνης που χτίζεται λεπτό με το λεπτό. Δύο υπαρκτά πρόσωπα που στην πραγματικότητα δεν συναντήθηκαν ποτέ. Η αληθινή ιστορία της γλύπτριας αποκαλύπτει έναν κρυφό έρωτα που της στοίχισε πολλά. …

Η «Λαμπεντούζα» συγκινεί θεατές στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Λευκό στο πάτωμα, λευκό στους τοίχους, παντού. Δυο κομμάτια ξύλο, σαν άψυχο δέντρο. Ερημικό τοπίο. Κρανίου τόπος. [Σκηνικά Κοστούμια Μαγδαληνή Αυγερινού]. Περιπλανώμενες δύο φιγούρες. Άνθρωποι της εποχής μας. Άντρας ψαράς πάππου προς πάππου και μία κινεζοεγγλέζα ευθυτενής και αυστηρή. Δυο ήρωες σε διαφορετικό τόπο ο καθένας. Ένας αλιευτής πτωμάτων και μια στυγνή εκβιάστρια είσπραξης δανείων συνομιλούν με το κοινό και μεταξύ τους εικονικά. Ήρωες γιατί αναγκάστηκαν να δουλέψουν σε συνθήκες όπου άνθρωποι ψάχνουν τρόπο να επιβιώσουν.  Είναι αυτοί που χωρίς να το θέλησαν έχουν τώρα στα χέρια τους τις ζωές άλλων. Έτυχε κι αυτή να είναι η δουλειά τους. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε σε αυτούς τους καιρούς; O Στέφανος ψαρεύει στην Λαμπεντούζα, βόρεια της Αφρικής. Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς δεν έχει ψάρια στην θάλασσά του. Έχει ζωές. Ζωές που πρέπει να μαζέψει ευλαβικά ή βίαια και να στοιβάξει στην ακτή. Ζωές που κανένας δε θα τις κλάψει. Στην άλλη μεριά της σκηνής η Ντενίζ. Σχιστομάτα στην Αγγλία, εργάζεται σε μία εισπρακτική εταιρεία από αυτές που πλέον ανθίζουν λόγω των αμέτρητων απλήρωτων τραπεζικών …

Οι Σιδεράδες μοιράζουν γέλιο.

Ένα σιδεράδικο στην Γερμανία. Τρεις σιδεράδες και μια γυναίκα. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους εκτός από το επάγγελμα τους? Έχουν και οι τρεις το παιδί του..άλλου! Και κάπως έτσι ξεκινά η ξεκαρδιστική κωμωδία του Σέρβου Μίλος Νίκολιτς στο θέατρο Αγγέλων Βήμα. Ο γεννημένος στο Κοσσυφοπέδιο Μίλος Νίκολιτς, έχοντας ζήσει τον εμφύλιο σπαραγμό της χώρας του, ασκεί κριτική στις απάνθρωπες και άθλιες συνθήκες του πολέμου και καταδικάζει κάθε εθνικιστική συμπεριφορά. Μια βαλκάνια κωμωδία με πολλά νοήματα και μεγάλη δόση γέλιου! Όλα χάνουν την δύναμή τους κάτω από αυτό που τελικά πραγματικά μετράει: οι συμβολικές σχέσεις που χτίζονται στη ζωή του καθένα. Δεν υπάρχει εθνικισμός, μίσος, θάνατος παρά μόνο αγάπη. Η σκηνοθεσία (Αυγουστίνος Ρεμούνδος) λαμβάνει τα πάντα υπόψιν της για να λειτουργήσει το έργο. Από τη δράση των ηθοποιών (Ερμόλαος Ματθαίου,Ερνέστος Βουτσίνος,Έφη Καραγιάννη, Αβραάμ Παπαδόπουλος) μέχρι την μουσική (String Demons), το φωτισμό (Βαγγέλης Μούντριχας) , τα κοστούμια και τα σκηνικά (Τόνια Αβδελοπούλου). Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί σε ένα δύσκολο έργο να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον και το χαμόγελο του θεατή. Η δράση είναι συνεχής, όλο το …

Είδαμε την μαγνητοταινία του Κραπ. Ένας διαφορετικός Μπέκετ.

O Κραπ είναι μόνος. Aσχολείται υπερβολικά με τις εντερικές του συνήθειες, με μια μπανάνα, μια μαύρη μπάλα και τις ταινίες του. Το όνομά του δεν είναι τυχαία Krapp (θυμίζει crap που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει). Αυτός είναι ο κόσμος του. Σαν παιδί δεν τραγούδησε, παρά μόνο μια φορά που ερωτεύτηκε. Η χρονιά που ακούει ηχογραφημένη είναι η χρονιά του χωρισμού. Ο τωρινός του εαυτός θυμάται πόσο τον μάγευαν τα μάτια της. Συνέβη όταν η μητέρα του χάθηκε. Ξαναβάζει την κασέτα, ξανακούει το συγκεκριμένο σημείο. Δεν μοιάζει να το χορταίνει. Στο τέλος, μονολογεί ότι δε θέλει να γυρίσει πίσω σε αυτά τα χρόνια. Όχι, μ’ αυτή την φωτιά μέσα του. Τι θα πει για τον εαυτό του μετά από τόσα χρόνια; Ο Κραπ κάθε χρόνο την ημέρα των γενεθλίων του ηχογραφεί μια μαγνητοταινία με τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου έτους. Πριν την καινούρια ηχογράφηση ακούει μια παλαιότερη. Στα εξηκοστά ένατα γενέθλιά του έρχεται αντιμέτωπος με αποφάσεις που πήρε 30 χρόνια πριν. Ένας άνθρωπος πλήρως αποκομμένος από συναισθήματα. Ειρωνεύεται τον παλιό του εαυτό, δεν μπορεί να βρει …