All posts tagged: ΕΙΔΑΜΕ

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

  Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa. Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι γονιμοποιεί γιατί το ρεύμα είναι αμείλικτο και μπορεί  τελικά να γονιμοποιήσει μέχρι και τους γονείς του! Αυνανισμός, ντροπή, αιμομιξία, επιθυμία  μπαίνουν όλα στο χαρωπό παιχνίδι …

Είδαμε την «Persona» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Δύο γυναίκες στη σκηνή. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ καταρρέει κατά τη διάρκεια μιας παράστασης και επιλέγει τη σιωπή. Η νεαρή νοσοκόμα Άλμα αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Η μία μιλά, η άλλη σιωπά. Δυο κλουβιά στη σκηνή, δύο μικρόφωνα. Όλα λευκά και άδεια. Ένας μη-τόπος όπου συγκρούονται επιθυμίες και πάθη. Φέτος στο θέατρο του Νέου Κόσμου αναγεννιέται ο Μπέργκμαν. Η «Persona» είναι η θεατρική απόδοση της ταινίας Μagnum Οpus  (Ingmar Bergman) από την όμάδα Elephas Τiliensis σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη/Δέσποινας Αναστάσογλου, όπου πρωταγωνιστούν οι Δέσποινα Κούρτη και Βίκυ Κατσίκα. Η ομάδα Elephas Τiliensis ρισκάρει και πετυχαίνει επιλέγοντας ένα κείμενο κλινικής ακρίβειας, μια ταινία καθοριστική για τον 20ο αιώνα  που απαιτεί μεγαλεία υποκριτικής σε μια παράσταση για έναν μόνο ρόλο, που είναι δύο.  Πριν πάω στην παράσταση σκεφτόμουν πόσο δύσκολο –ίσως αδύνατο- εγχείρημα είναι η θεατρική απόδοση μια ταινίας του Μπέργκμαν, όταν ξέρουμε ότι τεράστιο μέρος των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών αντανακλάται στα περίτεχνα κοντινά πλάνα του, στον ιδιαίτερο φωτισμό του και στο εκπληκτικό μοντάζ που έχει στις ταινίες του. Ο ίδιος ο Μπέργκμαν χαρακτηρίζει την ταινία του …

Τι συνέβαινε τελικά στο μυαλό του Δανιήλ Χάρμς;

Π αράξενα γεγονότα που αν και ακούγονται τραγικά με έκαναν να γελάσω. Μία περίεργη σκοτεινή και καταθλιπτική ατμόσφαιρα σχηματίστηκε στο κεφάλι μου με τις εικόνες που έφτιαχναν τα λόγια του. Μου δημιουργήθηκε η περιέργεια να διαβάσω κι άλλο! Πως γίνεται και λόγια ασύνδετα μεταξύ τους να βγάζουν τόσο γέλιο, σκέφτηκα αφού έφυγα από την παράσταση. Είναι η απόδοση ή το κείμενο αυτό κάθε αυτό; Κι όμως ο ίδιος ο Δανιήλ Χάρμς ήθελε να δημιουργεί νομίζω την αίσθηση της οικειότητας και τι πιο οικείο από ένα αστείο ακόμα κι αν εμπεριέχει τον θάνατο. Ποιητής του παραλόγου και θεατρικός συγγραφέας της Ρωσίας που άφησε με ένα δικό του τρόπο το στίγμα του σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της ιστορίας. «Θυσιάστηκε» όπως γράφει στο ημερολόγιο του ο πιστός του φίλος Γιάκοφ Ντρούσκιν για να συνεχίσουν άλλοι να γράφουν. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που διαφύλαξε το έργο του Χάρμς για πολλά χρόνια μέσα σε μία βαλίτσα στο κοινόβιο διαμέρισμά του. Δεν ξέρω πολλά για την ζωή του Χάρμς και ψάχνω στα κιτάπια του διαδικτύου. Στα τέλη του 1931 συνελήφθη, φυλακίστηκε …

Ο «Ανύπαρκτος Ιππότης» εμψυχώνει τα παιδιά και δείχνει τη δύναμη της θέλησης.

  Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια παράσταση! Μα, αυτή η παράσταση δεν ήταν σαν όλες τις άλλες, έμοιαζε με όνειρο που ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου με σάρκα και οστά, θαρρείς και ήμουν μέρος του, σαν όνειρο μιας άλλης εποχής, μιας εποχής με θαρραλέους ιππότες, βασιλιάδες, ξύλινα σπαθιά, άλογα, περιπέτειες και μουσική… πολλή μουσική! Νιώθω τυχερή που βρέθηκα εκεί να απολαύσω μία καθ’ όλα εξαιρετική παράσταση που φέρει τον τίτλο  «Ο Ανύπαρκτος Ιππότης».  Ένα μίνιμαλ σκηνικό σε παραλληλόγραμμο σχήμα δίνει βάθος στο οπτικό πεδίο του θεατή, ενώ το στοιχείο του ξύλου που επικρατεί, σε συνδυασμό με τον φυσικό βράχο που υπάρχει στη σκηνή του Skrow theater, αφήνει την αίσθηση ενός φυσικού τόπου. Σπαθιά, ασπίδες, άλογα, λουλούδια που μεταμορφώνονται σε αστέρια και ύστερα σε πλάσματα του βυθού, είναι μερικά από τα σκηνικά αντικείμενα που συμβάλλουν στην εξέλιξη της δράσης και είναι όλα από ξύλο. H πολλαπλή χρήση των αντικειμένων και η μινιμαλιστική τους όψη διεγείρουν τη φαντασία και εντυπωσιάζουν με την ευρηματικότητα τους. Τα κοστούμια των ηρώων ακολουθούν την απλότητα του συνόλου, ενώ τα …

Υποκλιθήκαμε στη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, θέατρο θησείον.

Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες. Η ιστορία σχεδόν ήδη γνωστή. Η θεατρική παράσταση «Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς-Ενθύμιον» αφορά μια γυναίκα με τελείως ακούρδιστη φωνή που καταφέρνει και γεμίζει συνεχώς τα κονσέρτα της.  Λίγο οι φίλοι και οι γνωστοί στην αρχή, λίγο η οικονομική της άνεση την βοηθάνε να νιώθει σίγουρη για τις ικανότητες της  παρά το γεγονός ότι αναμφισβήτητα καμία νότα δεν εξέρχεται σωστά από τον λάρυγγά της.   Λάτρης της μουσικής, γνωρίζει όλα τα τραγούδια και τις μελωδίες και λαχταρά να τα τραγουδήσει με όση ατελέσφορη δουλειά κι αν απαιτείται δίπλα στον πιανίστα και συνοδοιπόρο της, που κατά την ίδια, ήταν μοιραίο να γνωρίσει. Η Ναταλία Τσαλίκη αποθεώνει σταδιακά τον χαρακτήρα της σοπράνο καθώς ξεγυμνώνεται κυριολεκτικά μπροστά στο κοινό της. Τέσσερις δοκοί απειροελάχιστης διαμέτρου, σαν κλωστές, κρατάνε το πάτωμα της κυρίας Τζένκινς. Μια πολυθρόνα με χρυσές λεπτομέρειες προϊδεάζει την ατμόσφαιρα.  Το γραμμόφωνο δίπλα να παίζει που και που αποσπάσματα και ένα συρτάρι κρυφό γεμάτο λιχουδιές εκπλήσσει ευχάριστα την σχέση των δύο ηρώων.  Τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο δεν χρειάστηκε στη σκηνή για τον Κόσμο Μακ …

Η παράσταση «Μάρτυς μου ο Θεός» είναι ο ανάποδος καθρέφτης μας.

Το «Μάρτυς μου ο Θεός» συνεχίζεται σημειώνοντας επιτυχία για τρίτη χρονιά στον πολυχώρο Vault. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Μάκη Τσίτα, το οποίο απέσπασε και το βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2014, η παράσταση συστήνει στο κοινό έναν λογοτεχνικό αντι-ήρωα, ένα καθρέφτισμα χαρακτηριστικών και παθογενειών του χαρακτήρα που σχηματικά και περιπαιχτικά αποκαλούμε «νεοέλληνα», σε ιστορίες που διαδραματίζονται στα χρόνια που μπορούν να χαρακτηριστούν ως prequel της περιόδου που βιώνουμε σήμερα. Ένας χαρακτήρας που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους. Πέρα από τις αναμφισβήτητες λογοτεχνικές αρετές του κειμένου (ο συγγραφέας έχει αναλάβει και την δραματουργική επεξεργασία του για την παράσταση) αλλά και την άρτια απόδοση του κλίματος και του πνεύματος του βιβλίου, ίσως εκεί εντοπίζεται και ο λόγος της ευρύτατης αποδοχής της παράστασης : όσο υπερβολικός μπορεί να φαντάζει εκ πρώτης όψης ο χαρακτήρας του Χρυσοβαλάντη, συγκεντρώνοντας επάνω του χαρακτηριστικά πολλές φορές αντιφατικά, αποτελεί ένα μωσαϊκό γνωρισμάτων που μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε ανακαλώντας ιστορίες που γνωρίζουμε προσωπικά από συγγενείς, γείτονες και συναδέλφους.  Ακόμα, σαν γνήσιος αντι-ήρωας, …

Πήγαμε παιδικό θέατρο. «Ο Βάσος και η Βιβή»

Χρώμα, μουσική, φαντασία και δράση σε μία παράσταση που στα μάτια ενός παιδιού θα αποτελούσε σίγουρα αληθινή ιστορία… Ήταν μια ηλιόλουστη Κυριακή πρωί όταν γνώρισα τον Βάσο και τη Βιβή. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν μία χρωματιστή, ξύλινη κατασκευή… μία κουκέτα. Αμέσως λοιπόν κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα παιδικό δωμάτιο. Όταν άρχισα να εξερευνώ συνολικά το σκηνικό χώρο στάθηκα στο φόντο του δωματίου, το οποίο αισθητικά δεν με ενθουσίασε… μία ταπετσαρία με παιδικά σχέδια τοποθετημένη με τρόπο αδιάφορο, μου άφησε την αίσθηση μιας προχειρότητας. Ένα τόσο απλό σκηνικό δίχως πολλά ερεθίσματα κατάλαβα γρήγορα ότι ήταν κατάλληλο για δύο μικρά μάτια που θα το γέμιζαν φαντασία. Σημείο αναφοράς η χρωματιστή κουκέτα που μεταμορφώνεται ανάλογα με τη συνθήκη, άλλοτε σε παιδικό δωμάτιο και άλλοτε σε παιδική χαρά. Είναι όλα ρεαλιστικά, καθημερινά… η κουκέτα, ένα μπαούλο κι ένας διακόπτης που αναβοσβήνει, μέχρι η δράση των ηθοποιών να διεγείρει την περιέργεια και την φαντασία των μικρών θεατών. Ηθοποιοί ζωντανοί, γεμάτοι ενέργεια και παιδικότητα έλκουν τα νεανικά βλέμματα και προκαλούν γέλιο με τις ατάκες και τις …

Ο «Γκάμλετ» δεν είναι μια παράσταση σαν όλες τις άλλες.

Ο Κλαύδιος σκοτώνει τον πατέρα του Άμλετ και παντρεύεται τη μητέρα του. Το φάντασμα του νεκρού βασιλιά εμφανίζεται στον Άμλετ και του ζητάει να αποκαταστήσει το δίκαιο. Ο Άμλετ πρέπει να πάρει εκδίκηση. Έχει ένα έργο 4000 στίχων για να το κάνει και διαρκώς το αναβάλλει. Εδώ όμως μιλάμε για τον Γκάμλετ, την ρωσική ονομασία του Άμλετ. Το 2009 στη Ρωσία, ένας νεαρός άντρας μπαίνει σε ένα μπαρ, βγάζει όλα τα ρούχα του, ανεβαίνει σε ένα τραπέζι και αρχίζει να φωνάζει στη σερβιτόρα να τον σκοτώσει. Ύστερα φορά μία κολλητή μπλε ολόσωμη φόρμα με τη στάμπα του Superman. Στην παράσταση υπάρχει ο παλιός Άμλετ και ο σύγχρονος.  Έτσι ξεκινά το θεατρικό ταξίδι του σκηνοθέτη Ηλία Αδάμ που έχει κάνει και την απόδοση του έργου. Οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την παράσταση είναι νιάτα, έκσταση, μουσική, πάθος! Η παράσταση είναι απολαυστική σε επίπεδα που δεν χωράνε σε λέξεις. Ένα έργο που εξαρχής προμηνύει ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό στο Από Μηχανής θέατρο. Στη σκηνή υπάρχουν μουσικά όργανα, τεράστιες μάσκες από κεφάλια ζώων, μια οθόνη, ένας προτζέκτορας, ένα …