All posts tagged: Ελένη Βλαστάρη

Όλα τα ερωτικά γράμματα έτσι γράφτηκαν. Απλώς δεν το ξέραμε. Ονέγκιν

Φαντάσου να βλέπεις ένα όνειρο και να είσαι ξύπνιος. Είναι κάπως σαν να γράφεις ένα ερωτικό γράμμα. Σαν να είσαι ταυτόχρονα εκεί και κάπου αλλού. Εκεί που θέλεις να είσαι. Όχι σε ένα τραπέζι, με την καρδιά να αιμορραγεί στην άκρη της πένας. Αλλά σε μία αγκαλιά. Όχι στο τετριμμένο, αλλά στο απρόβλεπτο.   Ο Ευγένιος Ονιέγκιν είναι μια ιστορία πάθους και έρωτα, φθόνου και προδοσίας, και λιγουλάκι εκδίκησης. Όμως, όλες οι ερωτικές ιστορίες λίγο πολύ έτσι δεν είναι; Γιατί να επιλέξουμε αυτήν την παράσταση, με ένα θέμα λίγο ίσως παλαιικό, μια ερωτική ιστορία στην ρωσική επαρχία δύο αιώνες πριν, κι ας διαθέτει το κύρος ενός κλασικού έργου;  Τι είναι αυτό που πραγματικά μπορεί να μας μιλήσει;   Θα μπορούσε να είναι αυτό που μας προσφέρει η γραφή του Πούσκιν, την γλυκύτητα της απελπισίας του να εμβαθύνεις στην ανθρώπινη φύση και μοίρα, μια απελπισία που πολεμά με σπαραξικάρδιο χιούμορ. Αλλά θα μπορούσε να είναι κι αυτό που μας προσφέρει η -συγκεκριμένη- εμψύχωση: την οικειότητα των μικρών καθημερινών στιγμών που αναγνωρίζουμε σε ανθρώπους γύρω μας, στις …

Οι άνθρωποι πολεμούν, όχι τα τοπία. Είδαμε τον Πόλεμο Τοπίων στο ΚΕΤ.

Οι άνθρωποι πολεμούν, όχι τα τοπία. Οι άνθρωποι σηκώνουν το όπλο και μάχονται ο ένας τον άλλον, σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, ο αδελφός τον αδελφό. Ίσως δεν υπάρχει πιο παράλογος σπαραγμός από έναν εμφύλιο πόλεμο. Σε αυτό έρχονται να συνηγορήσουν τα σπαράγματα των αναμνήσεων από εξόριστους του εμφυλίου στο μακρινό Ουζμπεκιστάν, που συνέλεξε ο Ηλίας Πούλος στο βιβλίο Τασκένδη/εξόριστες μνήμες, το οποίο παντρεύεται με το αφήγημα του Δημήτρη Αλεξάκη Πόλεμος Τοπίων, για να μας δώσουν την ομώνυμη παράσταση. Μια παράσταση από μικροκοσμικές μαρτυρίες του πολέμου, ατομικές, προσωπικές, αναμνήσεις από ανθρώπους και των δύο παρατάξεων, από ανθρώπους που ήταν ουδέτεροι, που μπλέχτηκαν παρά την θέλησή τους, παραμάζωμα ενός ιστορικού παλιρροϊκού κύματος. Είναι οι μικρές ιστορίες, τα ζοφερά παραμύθια που θα μας διηγούνταν οι παππούδες μας, αν τους ρωτούσαμε για τον εμφύλιο. Η σκηνοθέτης Irène Bonnaud αναδυκνύει την έντονη προφορικότητα αυτού του λόγου, που πολύ επάξια πραγματώνει η Φωτεινή Μπάνου, χρησιμοποιώντας εκφορά και εκφράσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε πως ακούμε και βλέπουμε μπροστά μας το ίδιο το πρόσωπο που βίωσε το δράμα. Με μια της …

Είδαμε τον Γύρο του Κόμπου του Δημήτρη Δημητριάδη στο θέατρο TempusVerum.

«Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς ό,τι πιστεύεις μπορεί να είναι λάθος;» Ο Αρίσταρχος Ερμίδης κάνει ότι δεν ακούει την ερώτηση. Άλλωστε έχει πιο σημαντικά πράγματα για να ασχοληθεί. Ένα γράμμα του ετοιμοθάνατου φίλου του Λορέντζο τον έχει φέρει για μια ακόμα φορά στην Σικελία. Σκοπός του, να αποτρέψει την δολοφονία του Αλμπερτίνο, μικρότερου γιου και μόνου κληρονόμου του φίλου του, από τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του. Τα στοιχεία που του δίνονται είναι ελλειπή και ασαφή, κι ο Αρίσταρχος κινείται στο σκοτάδι της έπαυλης, προσπαθώντας να φωτίσει τα γεγονότα και να ανακαλύψει την αλήθεια. Οι δύο ζηλόφθονες αδελφοί, Βιττόριο και Τσέζαρε, οι γυναίκες τους, η μητέρα τους Βαλέρια και η αδελφή της και μητέρα του Αλμπερτίνο Πάολα, μάλλον τον παραπλανούν παρά τον διαφωτίζουν με τις μπερδεμένες και αλληλοαντικρουόμενες καταθέσεις τους. Ο Αρίσταρχος όμως είναι διατεθειμένος να ξετυλίξει το νήμα αυτής της υπόθεσης. Είκοσι χρόνια πριν, κλήθηκε να αποτρέψει την δολοφονία του Φλάβιο από τον αδελφό του Λορέντζο και απέτυχε παταγωδώς. Ο Αρίσταρχος πέρασε όλα αυτά τα χρόνια συλλογιζόμενος την αποτυχία του και πλέον είναι σίγουρος ότι η …

Είδαμε την «Νίνα» του Steven Dietz στο Θέατρο 104

Ένας άνδρας και μια γυναίκα στροβιλίζονται αργά στο ημίφως. Είναι η αρχή. Ίσα που αγγίζονται. Το ένα τους μάγουλο ακουμπά στον ώμο του άλλου. Τα χέρια τους κρέμονται παράλληλα προς τον κορμό τους. Άχρονοι. Κάνουν να φιληθούν και χωρίζονται. Διασπώνται στον χώρο, σε ένα δωμάτιο συγγραφής. Ποιες είναι οι στιγμές που καθορίζουν την ζωή μας; Ξέρετε, αυτές οι στιγμές που καθορίζουν την λύτρωση ή την καταδίκη μας, αυτές που περνούν σαν να έχουμε όλες τις ευκαιρίες του κόσμου για να φτιάξουμε ξανά τα πράγματα, λες και ο χρόνος μας είναι άπειρος, λες και μπορούμε όποτε θελήσουμε να γυρίσουμε πίσω. Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί όλοι μας τι θα γινόταν αν θα μπορούσαμε όντως να επιστρέψουμε πίσω σε εκείνη την στιγμή, τι θα γινόταν αν είχαμε χειριστεί τα πράγματα αλλιώς; Ο Κόστια κι η Νίνα αγαπιόνταν κάποτε. Ο Κόστια της έγραφε έργα για να παίζει στο θεατράκι πλάι στην λίμνη. Ήταν νέοι και έκαναν όνειρα. Αυτός συγγραφέας και αυτή ηθοποιός. Κι ας μην καταλάβαινε, κι ας μην της πολυάρεσαν αυτά που της έγραφε. Όμως η τύχη τα …

Βαθιά συναισθηματική παράσταση. Είδαμε την Σοφία Λασκαρίδου στο θέατρο 104

1910, Μόναχο. Αντίθετα από τις επιταγές της κοινωνίας, μια γυναίκα από την Ελλάδα ζει μόνη σε μια μεγαλούπολη του εξωτερικού σπουδάζοντας ζωγραφική.  Αφοσιωμένη πλήρως στην τέχνη της, η Σοφία την ημέρα ζει στο Μόναχο, ζωγραφίζοντας στην σχολή και εκδράμοντας στην βαυαρική εξοχή, απολαμβάνοντας αυτήν της την κατάκτηση, αυτό που αγωνίστηκε για να κερδίσει, αυτό που πάντα κυνηγάει. Τις νύχτες όμως τις περνάει στην Αθήνα. Βηματίζοντας ανάμεσα στους κίονες του Παρθενώνα, περιπατώντας πλάι στον Ιλισό, ρεμβάζοντας στην ακτή του Σκαραμαγκά. Μαζί του. Μαζί με τον Περικλή. Τον άνδρα που άφησε πίσω της όταν έφυγε, τρία χρόνια νωρίτερα, του οποίου όμως η θύμηση δεν την άφησε. Και ξυπνάει πάλι στο Μόναχο και πρέπει να πάει στην σχολή και να κάνει τέχνη κι η καρδιά της είναι τόσο μακριά. Τον Περικλή τον είχε γνωρίσει έντεκα χρόνια πριν. Κοιτάχτηκαν, σπινθήρισαν τα βλέμματα και αντάμωσαν για πάντα οι ψυχές. Την ζήτησε, αλλά αυτή δεν δέχτηκε, όχι επειδή δεν τον αγαπούσε, αλλά επειδή εξίσου αγαπούσε την ελευθερία της και την τέχνη. Αντί λοιπόν να παντρευτεί, διεκδίκησε, κόντρα στο νομοθετικό πλαίσιο και …