All posts tagged: Θέατρο Νέου Κόσμου

Ναπολέων δεν είσαι μόνος.

  Το πρώτο εθνικό πορτραίτο της bijoux de kant, μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων της προηγούμενης χρονιάς και έχοντας κερδίσει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στα Queer Theatre Awards 2017 (Αντώνης Γκρίτσης), επιστρέφει στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.   Πληροφορίες Κάτω Χώρος Θέατρο Νέου Κόσμου Από 02.10.2017 μέχρι 28.11.2017   ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 70 λεπτά ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ Δευτέρα 21:15 Τρίτη 21:15 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Κανονικό 12€ Φοιτητικό 10€ Ανέργων 8€     Η συνάντηση του καταραμένου ρομαντικού ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη με τον μοναχικό εκπρόσωπο της μεταπολεμικής αστικής ηθογραφίας Γιώργο Ιωάννου. Ο Αντώνης Γκρίτσης γίνεται η φωνή του επιβλητικού Ιωάννου και του μελαγχολικού Λαπαθιώτη, μεταφέροντας την υπαρξιακή μοναξιά τού απόκληρου και του κοινωνικά αποκλεισμένου.   Ακολουθεί και δεύτερο εθνικό πορτραίτο της bijoux de kant, Μπολιβάρ που θα παρουσιαστεί τον Ιανουάριο 2018 στον ίδιο χώρο.   Σημείωμα του σκηνοθέτη   Ναπολέων & Μπολιβάρ: Δύο εθνικά μονόπρακτα της bijoux de kant Ο Σιμόν Μπολιβάρ και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος απαγγέλουν, μιλούν, θυμούνται στην ίδια γλώσσα –θα μπορούσαν να είναι και γείτονες με τον τρόπο των Λαπαθιώτη και Ιωάννου. …

Νευρωτικές γυναίκες βορείων προαστίων ενωθείτε. Ανεβαίνετε στη σκηνή.

  Ένα έργο σταθμός της σύγχρονης δραματουργίας μας (του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά), που έχει αφήσει το δικό του στίγμα, από το πρώτο του ανέβασμα στη νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή κι από μακρά διαδρομή σε πολλά ανεβάσματα, έρχεται ξανά στο επίκεντρο, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καραντζά. Γραμμένο με σπινθηροβόλο χιούμορ, γρήγορο ρυθμό και ανάλαφρη διάθεση, άλλοτε φάρσα, άλλοτε κομεντί, άλλοτε δράμα, με αριστοτεχνική κατασκευή, το Με δύναμη από την Κηφισιά αναδεικνύει το εσωτερικό κενό των ηρωίδων και την απελπισία τους μπροστά στο πέρασμα του χρόνου, τη δυσκολία τους να ανταποκριθούν στα κοινωνικά πρότυπα και να σταθούν στα πόδια τους. Πληροφορίες Κεντρική Σκηνή Θέατρο Νέου Κόσμου Από 05.10.2017 μέχρι 01.04.2018   ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ Τετάρτη 18:30 Παρασκευή 21:15 Σάββατο 18:30 Κυριακή 21:30 Από 05.10.2017 μέχρι 29.10.2017 η παράσταση θα παίζεται κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 21:15, Σάββατο 18:30 & 21:15, Κυριακή 19:00. Η παράσταση δεν θα παιχτεί την Τετάρτη 01.11.2017 και την Παρασκευή 3.11.2017. ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Τετάρτη – Παρασκευή Κανονικό 14€ Φοιτητικό 12€ Ανέργων 10€ Σάββατο – Κυριακή Κανονικό 17€ Φοιτητικό …

Η Ιώ Βουλγαράκη μας γεμίζει προσδοκίες για τη νέα σεζόν στο Θέατρο Νέου Κόσμου.

  Η Μόλλυ  Σουήνη (έργο του Μπράιαν Φρίελ) που είναι τυφλή από τους πρώτους μήνες της ζωής της, πείθεται από τον άντρα της να υποστεί μια χειρουργική επέμβαση με σκοπό να μπορέσει ξανά να δει. Τελικά, μετά τη σχετική επιτυχία της επέμβασης, βρίσκεται «εξόριστη» σε έναν κόσμο όπου αδυνατεί να υπάρξει, αφού όλη η προηγούμενη ζωή της, απ’ όταν θυμάται τον εαυτό της, έχει φτιαχτεί πάνω στην τυφλότητα. Πληροφορίες  Παράσταση από την ομάδα Πύρ Δώμα Θέατρο Νέου Κόσμου Από 18.10.2017 μέχρι 14.01.2018   Τετάρτη 21:15 Πέμπτη 21:15 Παρασκευή 21:15 Σάββατο 21:15 Κυριακή 19:00 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Τετάρτη-Παρασκευή Κανονικό 13€ Φοιτητικό 10€ Ανέργων 8€ Σάββατο-Κυριακή Κανονικό 14€ Φοιτητικό / Ανέργων 12€ Η προπώληση ξεκίνησε. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 80 λεπτά info@nkt.gr http://www.nkt.gr http://www.facebook.com/theatroneoukosmou     Ο Βορειοϊρλανδός Μπράιαν Φρίελ, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του σύγχρονου θεάτρου, εμπνευσμένος από μια αληθινή ιστορία, συνθέτει το μύθο του ιδιοφυώς μέσα από τρεις παράλληλους μονολόγους: της Μόλλυ, του άντρα της, Φρανκ, και του οφθαλμίατρου, κ. Ράις, που αναλαμβάνει το χειρουργείο. Έτσι το δράμα μάς αποκαλύπτεται σταδιακά από την σκοπιά του καθενός, αγγίζοντας με τολμηρή ειλικρίνεια …

Μία ντουζίνα ρόλοι για δύο. Είδαμε το «Πέτρες στις Τσέπες του».

Τίτλος μακάβριος σε μία παράσταση διάσημη για την κωμική της πλευρά. Θέατρο του Νέου Κόσμου και δύο (ας μην το κρύψουμε) αναγνωρισμένες φιγούρες του ελληνικού θεάματος.  Ο Γιώργος Χρυσοστόμου και ο Μάκης Παπαδημητρίου ενσαρκώνουν και σκηνοθετούν τους δύο και μοναδικούς πρωταγωνιστές ένας διάσημου θεατρικού έργου. Έβαλε πέτρες στις τσέπες του και μπήκε στο νερό. Ο Σον. Ένα παιδί που χάρισε τα όνειρα του στα χέρια καιροσκόπων. Μία εταιρεία κολοσσός καταλαμβάνει το χωριό Κέρι της Ιρλανδίας και δίνει δουλειά – εκμεταλλεύεται σε εισαγωγικά- κάθε χωρικό, παιδί, εργάτη και ά-κληρο της περιοχής ως κομπάρσο.  Η εκμετάλλευση, χαρακτηριστικό συγγραφικό γνώρισμα της Μαρί Τζόουνς  καταφέρνει να εισχωρήσει σε κάθε χώρα και πόλη της υφηλίου δείχνοντας μία ακόμα μεγάλη εταιρεία να εισβάλει και να ρουφάει τα όνειρα των αδυνάτων. Εκεί που ένας γίγαντας περνάει και συνθλίβει μικρά οχυρά μιας κοινωνίας. «Όλοι μας δεν ονειρευόμαστε, δεν φαντασιωνόμαστε ότι θα γίνουμε κάτι τρομερό; ..Δε λέμε πάντα γιατί να μην συμβεί και σε μας;.. (..) Εσύ δεν παρασύρεσαι καμιά φορά; όλοι έτσι κάνουμε». Λέει ο Τσάρλι στον φίλο του Τσέικ.  Όλοι μας κάποτε φανταστήκαμε ότι θα γίνουμε …

Είδαμε τα μαγικά όνειρα του Αϊνστάιν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Ένας άντρας με ρωτά καθώς μπαίνω στην αίθουσα αν έχω στο χέρι μου αυτόν τον κακό μηχανισμό που λέγεται ρολόι. Σαστίζω και αναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο κακός.  Διαφορετικοί κόσμοι ξεδιπλώνονται στα μάτια μου. Ο Αϊνστάιν ονειρεύεται κάθε βράδυ διαφορετικούς κόσμους όπου ο χρόνος δεν είναι όπως τον ξέρουμε, μέχρι να καταλήξει στην περίφημη θεωρία του για την Σχετικότητα. «Σε αυτό το σύμπαν ο χρόνος κυλά ανάποδα, στο επόμενο ο χρόνος σπάει σε τρεις διαστάσεις όπως ο χώρος, στο άλλο ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα που η ζωή διαρκεί μια μέρα..» Με ένα μαγικό τρόπο στον Νέο Κόσμο, ο χρόνος γίνεται μουσική, ρυθμός, γέλιο, φως και μας ανοίγει τα κλειστά μας μάτια. Η νουβέλα του Alan Lightman εκδόθηκε το 1993 και ήρθε λίγα χρόνια μετά στη ζωή μου όταν άρχισε η εφηβεία μου. Από τότε το έχω διαβάσει πολλές φορές, και πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η μεταφορά του σε ταινία ή σε μίνι σειρά και φέτος, μαθαίνω ότι ανεβαίνει θεατρικά στην Ελλάδα! Πάρα πολύ τολμηρή επιλογή της ομάδας ΟΜΟΡΟΣ να επιλέξει ένα κείμενο γεμάτο …

«Τα όνειρα του Αϊνστάιν», βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Άλαν Λάιτμαν

«Και μετά, σε μια μικρή πόλη, κατασκευάστηκε το πρώτο μηχανικό ρολόι. Στην αρχή οι άνθρωποι μαγεύτηκαν. Αργότερα τρομοκρατήθηκαν».   Ένας υπάλληλος γραφείου ευρεσιτεχνιών, προσπαθώντας να ολοκληρώσει την έρευνά του για τη σχετικότητα, μοιράζεται με τον φίλο του τα όνειρά του. Τους τελευταίους μήνες είδε πολλά όνειρα για το χρόνο. Ο χρόνος θα μπορούσε να πάρει τόσες μορφές όσες εκείνες που ονειρεύτηκε σε ισάριθμες νύχτες. Όνειρα για κόσμους όπου ο χρόνος είναι κυκλικός, ακίνητος, που επιβραδύνεται ανάλογα με το υψόμετρο ή που παίρνει τη μορφή αηδονιού. Σημείωμα Σκηνοθέτη  Κάπου διάβασα ότι “αν έχεις δει τον ουρανό ένα οποιοδήποτε βράδυ, έχεις καταφέρει να δεις πίσω στο χρόνο”. Κάποια από τα αστέρια που κοιτάζουμε είναι ήδη νεκρά. Το φως τους χρειάζεται χιλιετίες για να φτάσει σε εμάς κι έτσι η εικόνα που βλέπουμε σήμερα, δείχνει πώς ήταν κάποτε όχι πώς είναι τώρα. Αυτή η σκέψη οδηγεί εύκολα στο παράλογο του χρόνου. Φιλόσοφοι και επιστήμονες συμφωνούν ότι “μπορούμε να αναγνωρίσουμε το χρόνο αλλά δεν τον καταλαβαίνουμε”. Είτε είναι στο μυαλό μας είτε είναι κάτι υπαρκτό, ο χρόνος βρίσκεται παντού …

Μία από τις πιο σημαντικές παραστάσεις του χειμώνα κοντεύει στο τέλος της.

Λευκό στο πάτωμα, λευκό στους τοίχους, παντού. Δυο κομμάτια ξύλο, σαν άψυχο δέντρο. Ερημικό τοπίο. Κρανίου τόπος. Περιπλανώμενες δύο φιγούρες. Άνθρωποι της εποχής μας. Άντρας ψαράς πάππου προς πάππου και μία κινεζοεγγλέζα ευθυτενής και αυστηρή. Δυο ήρωες σε διαφορετικό τόπο ο καθένας. Το κείμενο του Άντερς Λουστγκάρτεν «Λαμπεντούζα» φέτος είδε τα φώτα της θεατρικής σκηνής αφήνωντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε ένα έργο που γράφτηκε μόλις δύο χρόνια πρίν και αφορά τα φονικά έτη που διανύουμε στη σκιά της Ευρώπης. Ένα κείμενο που περιγράφει τις ζωές δύο επιλεγμένων ηρώων του σήμερα.   Ο Αργύρης Ξάφης ανθρώπινος, ζεστός, απλός και αυθόρμητος στις εκφράσεις του σε συγκινεί ενώ η Χαρά Μάτα Γιαννάτου σε ξυπνάει από έναν λήθαργο απάθειας με το θυμό της και το αυστηρό τόνο στη φωνή της. Ένας αλιευτής πτωμάτων και μια στυγνή εκβιάστρια είσπραξης δανείων συνομιλούν με το κοινό και μεταξύ τους εικονικά όπως περιγράφει η Άννα Κάντα στο κείμενο της για τη Duduka. Παράσταση που ξεφεύγει από τις κλασσικούρες και ακουμπά το σήμερα με αυστηρότητα. Δουλεμένη στα χρώματα και στην ατμόσφαιρα ανατριχιάζει …

Είδαμε «Το κορίτσι του λύκου» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Δύο φορές τη βδομάδα, Δευτέρα και Τρίτη, το Δώμα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου πλημμυρίζει από τους ψιθύρους και τις κραυγές της Λουσί, του κοριτσιού που ανήκε σε ένα λύκο, πλημμυρίζει όμως κυρίως από τη δίψα για ελευθερία, την αγάπη για τη ζωή, το γέλιο και τον έρωτα. Τη Λουσί μας συστήνει η Ειρήνη Φαναριώτη και η ομάδα Terre de Semis, που έχουν στήσει μια παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό, στο ανθρώπινο είναι και στα ποθητά θέλω. Η Λουσί, με τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια της, είναι το λογοτεχνικό δημιούργημα του Κριστιάν Μπομπέν, ενός γάλλου συγγραφέα και ποιητή, με σπουδές στη φιλοσοφία και ένα βίο λιτό, ταιριαστό με τη γραφή του, που μας ταξιδεύει στον κόσμο, όπως έχουμε ξεχάσει πια να τον βλέπουμε. Μεγαλωμένη στον πολύχρωμο κόσμο του τσίρκου, με θητεία σε ένα οικοτροφείο και έναν αποτυχημένο γάμο στο ενεργητικό της, η Λουσί πληρεί όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχτεί σε μια καθημερινή, καταπιεσμένη γυναίκα. Όχι όμως αυτή η Λουσί, της οποίας ο πρώτος έρωτας στην παιδική της ηλικία είναι ένας …

Τα Δανεικά παπούτσια θα συνεχίσουν να «περπατούν» από τις 20 Φεβρουαρίου

Έπειτα από ένα 2ετή κύκλο sold out παραστάσεων στην Αθήνα, με εκτενή περιοδεία στην Ελλάδα και μετακλήσεις στο Λονδίνο (Soas University / The Hellenic Centre), το Παρίσι (Maison d’ Europe et d’ Orient) και το Μιλάνο (Piccolo Teatro), η Χριστίνα Μαξούρη επιστρέφει στην Αθήνα, να περπατήσει για τα τελευταία φορά, στα βήματα αυτών των Παπουτσιών. ‘Δανείζεται’ παλιές και νέες μελωδίες και τις ερμηνεύει a cappella ή με τη συνοδεία τριών ξεχωριστών μουσικών, πλάι σε αποσπάματα από τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Τραγούδια των Μάνου Χατζιδάκι, Σταύρου Ξαρχάκου, Βασίλη Τσιτσάνη, Μάνου Λοΐζου, Διονύση Σαββόπουλου, Ελένης Καραΐνδρου, Άγγελου Τριανταφύλλου, George Bizet, Tomas Méndes κ.ά, συνομιλούν με κείμενα των Γιάννη Ρίτσου, Οδυσσέα Ελύτη, Μανώλη Αναγνωστάκη, Τάσου Λειβαδίτη, Μίλτου Σαχτούρη, Ντίνου Χριστιανόπουλου, Jalaluddin Rumi. Μια παράσταση που φτιάχτηκε ακολουθώντας κυρίως συναισθηματικούς συνειρμούς, με σκοπό την κατάργηση της απόστασης μεταξύ κοινού κι ερμηνευτή. Το περιεχόμενο και η δομή, διαμορφώνονται σύμφωνα με τον χώρο, τη χώρα και τους συμμετέχοντες. Ιστορικό παράστασης : Τα Δανεικά Παπούτσια έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, είτε με την πιο λιτή μορφή τους, αυτή του solo & a cappella, …

Νευρώδες με στοιχεία θρίλερ. Είδαμε το «Χέρι του Γιάνος» στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Εκ πρώτης όψεως, το «Χέρι του Γιάνος» μπορεί να φαίνεται σαν σύλληψη παράδοξο στον θεατή. Γραμμένο από σύγχρονο συγγραφέα, τον Αργεντίνο Daniel Dimeco, το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται το έργο είναι τα χρόνια του «Μεγάλου Τρόμου», όπως αποκαλείται η εφιαλτική περίοδος των σταλινικών διώξεων που έλαβαν μέρος στη Σοβιετική Ένωση λίγο πριν τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν αναλογιστεί όμως κανείς ότι ο συγγραφέας ουσιαστικά μεγάλωσε μέσα σε μία από τις αγριότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, μπορεί να σκεφτεί ότι η ουσία των πραγμάτων εκτείνεται πέραν της ιστορικής αναπαράστασης. Ο αυταρχισμός και ο απολυταρχισμός, η εκμηδένιση των ανθρώπινων σχέσεων μέσα από τις δομές της εξουσίας, η προδοσία, είναι μερικά από τα θέματα τα οποία θίγει το «Χέρι του Γιάνος». Η σκηνική λιτότητα της Άση Δημητρολοπούλου που επιλέχθηκε μάλλον βοηθά το θεατή να εστιάσει περισσότερο σε όσα συμβαίνουν, παρά στο να δει «μια παράσταση για τον Στάλιν και τον Λαβρέντι Μπέρια». Το ασφυκτικό, σκοτεινό σκηνικό, χωρίς άμεσες, προφανείς αναφορές στον χώρο και το χρόνο του δράματος συντελεί στον τονισμό της νοσηρής ατμόσφαιρας που σκηνοθέτησαν η Ιουλία Σιάμου και …