All posts tagged: Κωμωδία

Σενάριο; το κοινό – Σκηνοθεσία; Το κοινό – Ιδέες; το κοινό.

Φωνές ακούγονται πίσω από την αυλαία.  Κάποιος μας παρακολουθεί! Κάποιος ακούει τι λέμε! Είναι τρεις. Λάμπρος Φισφής, Ζήσης Ρούμπος, Δημήτρης Μακαλιάς! Τρείς πρωταγωνιστές μιας παράστασης. Η παράσταση ξεκινά, μα για ποια «παράσταση» μιλάμε; Πού είναι το σενάριο; Ο πάγος «σπάει» αμέσως. Ο Φισφής κάνει ερωτήσεις στο κοινό και παίρνει υλικό για τα σκετς. Μην αγχώνεστε, δεν υπάρχει αμήχανη στιγμή, οι πρόθυμοι θεατές σηκώνουν τα χέρια τους να πάρουν τον λόγο και τα ηνία της παράστασης. Μπορεί να δούμε μια δραματική σκηνή να διακωμωδείται, μια σκηνή που εκτυλίσσεται από το διάστημα μέχρι και σε τουαλέτα μπαρ. Το μόνο απαραίτητο είναι να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Χριστίνα Κωστέα) βγάζουν μια ζεστασιά, σαν να παίζουμε ένα παιχνίδι, και η μουσική (Χάρης Μπότσης, Αλέξανδρος Δημοκράτης ) με τον Μπότση να παίζει live αρμόνιο επάνω στην σκηνή συνοδεύει σημαντικά τα σκετς με ισχυρή δόση χιούμορ. Οι τρεις ηθοποιοί έχουν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αλλά και ο καθένας τους ξεχωρίζει με το δικό του προσωπικό στυλ. Σε μια τόσο αιφνιδιαστική παράσταση που κάθε στιγμή καθορίζεται …

Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα μαγεύουν στο θέατρο Σταθμός.

Δύο υπέροχοι, ολοζώντανοι, καυτοί μονόλογοι ερωτικής απογοήτευσης να γελάς και να κλαις παράλληλα. Ένας ο καραφλομπέκατσος 50άρης, προσφάτως χωρισμένος και μία η Σπυριδούλα με την ζήλεια για την καινούργια κοντή κατάκτηση του πρώην κύριου Άρη μας. Αυτοί οι δύο είναι πάνω κάτω, μέσες άκρες οι χαρακτήρες της Λένας Κιτσοπούλου που πήραν διάσταση στη σκηνή με μίνιμαλ έξυπνο και πρακτικό ντεκόρ σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Τι γοητευτικό όμως έχουν οι δύο αυτοί χαρακτήρες και έχουν ήδη έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στην Αθηναϊκή σκηνή; Ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.  Πρώτος στο παραλήρημα μοναξιάς, ανάμεσα σε κούτες βαριές σαν πέτρες, προσπαθεί να πείσει το κοινό πόσο καλύτερα νιώθει τώρα που χώρισε. Όσο χτυπάει τον φραπέ με μανία παραμιλά για την πρώην του, για τον Μπάχ, για το νέο του διαμέρισμα με  νευρικό στυλ και αυτοσαρκασμό. Μας εκπροσωπεί στο απόγειο της απελπισίας του αναζητώντας ένα κάποιο συναίσθημα ενώ εστιάζει στο  καινούργιο του μπάνιο. Ναι στο μπάνιο! Το μπάνιο με αυτά τα λουλουδάτα μπλέ πλακάκια που κι αν έχουμε σιχαθεί στην ελληνική διακόσμηση του ‘60 μαζί με τον αξιολάτρευτο και πρακτικό …

Γυναικεία υστερία το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Καραντζά στο Νέο Κόσμο.

Φιγούρες που απέκτησαν το «φαίνεσθαι» πρόσφατα και μη γνωρίζοντας τι να το κάνουν, το άπλωσαν πάνω τους, γύρω τους, στα σπίτια τους, στην ζωή τους,  τυλίχτηκαν με αυτό και βγήκαν να το διατυμπανίσουν. Γραφικές, φωνακλούδες, υστερικές με κενότητα στη ζωή τους και χωρίς κανένα σκοπό ύπαρξης αν εξαιρέσεις την ματαιοδοξία τους. Πότε δεν είχα την τύχη να δω το έργο αυτό των Κεχαϊδη και Χαβιάρα. Ο τίτλος του πάντα μου δημιουργούσε εντυπώσεις σαρκασμού και γελοιοποίησης που κρυφά ήξερα ότι θα ταυτιστώ. Χαιρόμουνα μετά της ύπαρξης ενός κειμένου και δη θεατρικού που θα έξυνε με μαεστρία τις ενοχλητικές αυτές κυρίες της Αθηναϊκής κοινωνίας (των προαστίων καλύτερα) και  να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και τι καλύτερο να συνδυαστεί με σκηνοθεσία Καραντζά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το main theme οι άντρες στη ζωή τους και η απόγνωση στην οποία τις οδηγούν. Τρείς στον αριθμό και μία ακόμα κόρη που ελπίζεις ότι θα αποτελέσει εξαίρεση από τις πρώτες γραμμές αλλά δεν..! Φιλενάδες λοιπόν έγκλειστες στο ίδιο σαλόνι, λίγο ποπ με τα ανάλογα χρώματα και τα αντίστοιχα …

Είδαμε με τα μάτια του έρωτα στο Skrowtheater και περιμένουμε και εμείς την έκλειψη.

Λίγο καιρό πριν εδώ στη DUDUKA σας επισημάναμε τρεις ξεχωριστές ερωτιάρικες παραστάσεις που δεν θα έπρεπε να χάσει κανένας χίπστερ ή όχι χίπστερ Αθηναίος. Εκεί λοιπόν που η πιάτσα θέλει να πίνει το βραδινό ποτό της, το  Skrowtheater απλώνει βαθιά τις ρίζες του και μας συντείνει για φέτος  κάτι που θυμίζει σαιξπηρικό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Η ιστορία μας λίγο διαφορετική από το γνώριμο παραμύθι με ζωντανή όμως την γοητευτική ατμόσφαιρα του έρωτα. Η ονειρική πλάνη που στον Σαίξπηρ προέρχεται από τα μεσαιωνικά δαιμόνια και ξωτικά, στην περίπτωσή μας έρχεται από κάτι περισσότερο επιστημονικό και αποδεκτό για την εποχή μας. Την έκλειψη ηλίου. Οι χαρακτήρες παραμένουν 6 στον αριθμό. Ανάμεσά τους ο ορθολογιστής γιατρός που θα παντρευτεί την όμορφη κοπέλα του.  Το αγαπημένο ζευγάρι, λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, καλωσορίζει δύο φιλικά ζευγάρια, το ένα διαφορετικό από το άλλο. Οι δύο πρώτοι χρόνια σε γάμο και οι άλλοι δύο ελεύθεροι και παιχνιδιάρηδες. Η έκλειψη θα αποκαλύψει ένα μεθύσι αισθήσεων που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν τα ίδια υπάρχοντα σχέδια τους για την ζωή. Ο  έρωτας …

Τι ζούμε; Αυτοί οι «βαρετοί» κωμικοί που γεμίζουν το θέατρο Βέμπο.

                Η αντισυμβατικότητα και η εφευρετικότητα του Λάμπρου Φισφή για άλλη μια φορά φαίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού που γελά συνεχώς με την ψυχή του. Ο ίδιος μαζί με τους εξαίρετους κωμικούς μας μαγεύουν και εγκαθιδρύουν μια και καλή την νέα πολύπλευρη κωμική σκηνή που ήρθε για να μείνει. Ο Φισφής, άμεσος και ετυμόλογος εκτός από τα εμπνευσμένα κείμενα (στα οποία έχουν συμβάλλει και οι Μαθιουδάκης, Σαρακατσάνης) κάνει ενδιάμεσα standup comedy με θέμα την ελληνική καθημερινότητα. Τα σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) ,εξαιρετικά, εξυπηρετούν απόλυτα την παράσταση σε συνδυασμό με τα ευφάνταστα κοστούμια της Μαρίας Καραπούλιου.  Η σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρακατσάνη αναδεικνύει την κάθε ατάκα, και  εκμεταλλεύεται στο έπακρο την προσωπικότητα και ερμηνεία του κάθε ηθοποιού, σκορπώντας τον γέλιο αβίαστα.                 Η επιτυχημένη συνταγή αποτελείται από τους Γιώργο Αγγελόπουλο, Μιχάλη Μαθιουδάκης, Δημήτρη Μακαλιά, Αλεξάνδρα Ούστα, Ζήση Ρούμπο, Γιάννη Σαρακατσάνη, Λάμπρος Φισφή, Ειρήνη Ψυχράμη. Τους ξέρουμε όλους σχεδόν από το standup, αλλά και άλλες θεατρικές ομάδες όπως τους Abovo. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον καθένα τους προσωπικά, δεν θα τελείωνε το άρθρο. Μεταμορφώνονται σε κάθε σκετς …

Πάρτε τη σκηνή σας και βγείτε έξω. Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων.

Ένας χώρος παλιός στην καρδιά της Αθήνας με το κόκκινο χρώμα να χαρακτηρίζει το ρόλο του, ταιριάζει απόλυτα με ένα old fashioned έργο που κουβαλάει άρωμα Ιταλίας.  Σε γυρνάει σταδιακά λίγα χρόνια πίσω. Στην αρχή θυμάσαι τα Αθηναϊκά χρόνια που ξεπεταγόντουσαν ηθοποιοί από άκυρες πόρτες και κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους της πλατείας ανάμεσα στο θεατρικό κοινό, μειώνοντας έτσι την απόσταση που τους χωρίζει.  Όσο ο Τρουφαλντίνος ξεθαρρεύει, μία τσαπλινική ενέργεια σε περιτριγυρίζει και σιγά σιγά ξεδιπλώνεται ένα κουβάρι από χαρακτήρες της παραδοσιακής Ιταλικής Commedia dell’arte. Τα κόκκινα μάγουλα σε λευκά βαμμένα πρόσωπα με απόηχους ταραντέλας επιβεβαιώνουν την ατμόσφαιρα. Ο Γκολντόνι τότε στάθηκε πρωτοπόρος για το έργο αυτό αλλά σήμερα προφανώς αποτελεί ιστορία. Ιστορία που ξαναθύμισε ο Κώστας Γάκης με τους φίλους του στο θέατρο Άλφα Ιδέα. Υπηρέτης δύο Αφεντάδων το τιμώμενο έργο αλλά ενσωματωμένο μέσα στην επιθυμία μιας υστερικής αφέντρας. Η νυφίτσα όπως χαριτωμένα την αποκαλεί ο Κωνσταντίνος Μπιμπής κατά την διάρκεια της παράστασης όσο αυτή σκούζει πίσω και μπροστά από την αυλαιά. Οι ρόλοι κοινοί και ξεκάθαροι. Η κύρια δομή της Ιταλικής Κωμωδίας ζωντανή και …

Μία απάτη που θα απολαύσετε και θα σας κάνει να γελάσετε. Είδαμε το Γκλουμ στο θέατρο 104.

Ήδη από το ευρηματικό trailer που κυκλοφόρησε διαδικτυακά πέρσι, πρώτη χρονιά του ανεβάσματος του ГЛУМ από την ομάδα C for Circus, καταλάβαινε κανείς ότι έχει να κάνει με μια φρέσκια, ζωντανή, και (οπωσδήποτε) κωμική παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέμα του έργου, η με κάθε τρόπο κοινωνική αναρρίχηση του μικρο-απατεώνα, τυχοδιώκτη Γκλούμωφ, προσφέρεται για κωμωδία · ο Γκλούμωφ είναι ένας ήρωας καθημερινός, γνήσια κωμικός και αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή, παρόλο που βγαίνει από σελίδες που γράφτηκαν πριν σχεδόν 170 χρόνια, ενώ το ίδιο μπορεί κανείς να πει και για τους χαρακτήρες  που των πλαισιώνουν. Το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Ρώσου δραματουργού Αλεξάντρ Οστρόφσκι αποτέλεσε μια εξαιρετική πρώτη ύλη για να ξεδιπλωθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από την ομάδα C for Circus. Το λιτό και εύκολα μεταμορφώσιμο σκηνικό, παρότι σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί σκηνική ευκολία, εδώ λειτουργεί άψογα εξαιτίας της εξαίρετης κίνησης των ηθοποιών, κάτι που εξάλλου χαρακτηρίζει το σύνολο της παράστασης. Τα δε κουστούμια, μάλλον αποτελούν μια παιχνιδιάρικη ματιά στα στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στο δυτικό μυαλό για την εν γένει εικόνα του ρωσικού πολιτισμού. …