All posts tagged: Μονόλογος

Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου δεν είναι μία τηλεοπτική καρικατούρα.

Μια σκηνή, ένας τροχός, και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου! Ο μονόλογος ξεκινά και ο ηθοποιός δυσκολεύεται. Μας ζητά συγγνώμη και ξεκινά ξανά από την αρχή μόνο που πάλι κάτι δεν λειτουργεί. Και τότε αρχίζει και μονολογεί..Κάπως έτσι ξεκινούν οι 100 ρόλοι που δεν πρόλαβε να παίξει ο Φραγκιόγλου, μόνο που τελικά τι ακριβώς θα δούμε; Ένας πρωτότυπος μονόλογος – και όχι standup comedy!- γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό και υπαρξιακό προβληματισμό παρουσιάζεται εξαίσια μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Μακαλιάς) αναλαμβάνει το δύσκολο έργο- να σταθεί μια παράσταση με ένα άτομο για 80 λεπτά στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Φραγκιόγλου γνωστός από τις επιτυχίες του στο θέατρο και την τηλεόραση. Το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο χωρίς να χρειάζεται και δεύτερο άτομο στην σκηνή. Εξάλλου ο πρωταγωνιστής μας μιλά, το κοινό είναι η συντροφιά του. Η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη είναι εξαιρετική και συνοδεύει εξαίσια την παράσταση στον ρυθμό και το ύφος της. Το κείμενο (Μαργαρίτα Γερογιάννη – Χριστίνα Παπαδάκη – Δημήτρης Φραγκιόγλου) συνδυάζει χιούμορ μα κυρίως θέτει τα υπαρξιακά προβλήματα του πρωταγωνιστή. Νιώθουμε ότι εκφράζει προσωπικά τον …

Πιο απολαυστικό μονόλογο δε θα δούμε ξανά. Σταματία μη μας εγκαταλείπεις.

  «Που χρωστάω δηλαδή και γίνομαι μάρτυς ζωής παντελώς αμαρτωλών;» Ομολογώ δεν έχω δει πιο κεραυνοβόλο μονόλογο ευστοχίας και μαύρου χιούμορ για ότι δυστυχώς ορίζει το γένος μας και την Ελλάδα μετά τον εμφύλιο. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω δει καλύτερο μονόλογο ever. Καθώς πρέπει οικογένειες- καλή κοινωνία- στρατός και η εκκλησία.  Kόρη ανώτερου υπαλλήλου σε υπουργείο. Για του λόγου το αληθές, παρολίγο μνηστή λοχαγού και μεταξύ μας; «παρολίγο» γυναίκα! Σεμνή όμως!  Και με τις καλύτερες των προθέσεων. Πίστη στα ήθη και στην δεξιά πατρίδα. Όχι μπλεγμένη με κομουνισμό και αμαρτία. Θεέ και Κύριε. H  Ελένη Ουζουνίδου άφηνε τότε κατάπληκτο ένα κοινό το οποίο αν αναγνώριζε την ευπάθεια του σε βλαμμένους απολυταρχικούς συντηρητικούς χαρακτήρες – διπλωνόταν από το γέλιο. Οικογενειακές ιστορίες με απομεινάρια καθαρεύουσας και μη μου άπτου συμπεριφορές. Έξυπνη σάτιρα, καυστική περιγραφή της μετεμφυλιακής γενιάς και μία υπέροχη ερμηνεία.  Το κείμενο του Κώστα Σταματίου σχολαστικό, πυκνό και ακουμπισμένο στο δικό μας τώρα με την σκηνοθεσία του αγαπημένου Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Η Σταματία, το γένος Αργυροπούλου είχε να μας διηγηθεί πολλά και ρεαλιστικά στιγμιότυπα με …