All posts tagged: ΜΠΕΚΕΤ

Σάμιουλ Μπέκετ για λίγες μόνο παραστάσεις.

  Οι άνθρωποι ορμώνται να λένε ιστορίες από την εμπειρία της αναθύμησης ενός περιστατικού ή ενός ανθρώπου. Η πράξη του να εκφράζει κανείς αυτό που θυμάται είναι στην πραγματικότητα […] μια πράξη ανα-περιγραφής. Αν Μπόγκαρτ     Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ του Σάμουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνόπουλου  2ος χρόνος   17.10.2016 έως 08.11.2016 O νεαρός σκηνοθέτης κι ερμηνευτής Αντώνης Αντωνόπουλος, μέλος της ομάδας Vasistas, που παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Αθηνών τις «Απολογίες 4&5», σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη, μετά τη συμμετοχή του στην παράσταση «Περιμένοντας τον Godot» του Samuel Beckett, σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη που ανέβηκε στο Μουσείο Μπενάκη, επανασυστήνει στο θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, για οχτώ μόνο παραστάσεις, το έργο που σκηνοθετεί και ερμηνεύει ο ίδιος «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» του Σάμουελ Μπέκετ, σε συμπαραγωγή με το Bios.TESLA.   ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ  | Η μνήμη ως αναπαράσταση   Ένα απόγευμα στο μέλλον. Ο Κραπ, κάθε χρόνο την ημέρα των γενεθλίων του, ηχογραφεί μια μαγνητοταινία με τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου έτους. Πριν την καινούρια ηχογράφηση ακούει μια παλαιότερη. Στα εξηκοστά ένατα γενέθλιά …

Μια παράσταση για τις «Ευτυχισμένες Μέρες» μας στο Bios Main

Δεν θέλω μήτε να καθοδηγήσω μήτε να βελτιώσω μήτε να απομακρύνω τους ανθρώπους από την ανία. Θέλω να φέρω την ποίηση στη δραματουργία, μια ποίηση που πέρασε μέσα από το κενό και κάνει μια καινούργια αρχή σε έναν καινούργιο χώρο. | Σ. Μπέκετ  ….. Το κείμενο του Μπέκετ γραμμένο στα 1960 παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 και επιστρέφει έκτοτε διαρκώς σε σκηνικά ανεβάσματα σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν ως «θεατρικό άλυτο». Η Γουίνυ «ενταφιασμένη ως επάνω από τη μέση της», στο κέντρο ενός τύμβου είναι το πρώτο θηλυκό θεατρικό προσωπείο του συγγραφέα που εξαντλεί όλες τις συγγραφικές (του) δυνατότητες στην αναζήτηση μιας γλώσσας του Υποκειμένου. Μια φωνή μονολογεί. Μάταια. Αυτή είναι η ελάχιστη μονάδα μέτρησης της ύπαρξης στα κείμενα του Μπέκετ. Η Γουίνυ μονολογεί και διαρκώς αναζητά μια επιβεβαίωση από τον Γουίλυ πως είναι εκεί και την ακούει. Άρα θα υπάρχει. Άρα θα υπάρχουν. Η Γουίνυ και ο Γουίλυ, λοξά ιδωμένοι, είναι το ποιητικό δίπολο των «Ευτυχισμένων Ημερών» που συνθέτει την ενότητά του μέσα σ’ …