All posts tagged: ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΚΕΤ

Πηνελόπες, στον Πολυχώρο ΚΕΤ

Ποιος πηγαίνει στη μάχη και ποιος μένει πίσω; Τι διακυβεύεται σε αυτόν τον πόλεμο; Θα γυρίσω ποτέ πίσω; Και αν γυρίσω, θα έχει μείνει κάτι να με περιμένει; Μια γλυκόπικρη ιστορία καθημερινής μάχης που δίνεται αιώνες τώρα. Ένας χορός πολεμιστριών μιλάει για τη μάχη, τραγουδάει, χορεύει, γλεντάει, πολεμάει, κάτι κερδίζει, κάτι χάνει. Αποσπάσματα συνεντεύξεων μεταναστριών από τη Γεωργία που φροντίζουν ηλικιωμένους και παιδιά, αποσπάσματα συνεντεύξεων γυναικών προσφύγων από τη Συρία που συνεχίζουν το ταξίδι τους προς ένα όνειρο για μια καλύτερη ζωή και θραύσματα κειμένου της Ιλιάδας του Ομήρου και των Τρωάδων του Ευριπίδη συνθέτουν αυτό το “ Έπος των γυναικών”. Στο πρώτο μέρος της παράστασης οι Γεωργιανές συνομιλούν με την Ιλιάδα και στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τις Σύριες ως Τρωάδες, ενώ ακούμε τις απαγγελίες από Ελληνίδες ηθοποιούς.   –Είχα πει δυο χρόνια θα μείνω, τώρα πέντε, έξι, εφτά….σε λίγο οχτώ. “Αγαπητέ Μενέλαε δεν έχω ελπίδα πλέον να γύρωμεν απ’ τον πόλεμον εμείς εις την πατρίδα.”   Η Σοφία, η Φάτμα, η Αισά, η Μάγκυ, η Ναχίντα, η Όλγα, η Εύα, η Ξένια είναι κόρες, …

Play House στον Πολυχώρο ΚΕΤ

Στο Play House ― που γράφτηκε το 2011 και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Ειρήνη Μαργαρίτη ―, o Martin Crimp εκθέτει την καθημερινότητα ενός νέου ζευγαριού, και την προσπάθειά του να «στήσει» το σπιτικό του. Σεξ, δουλειά, παιδί, τρέλα, περίεργοι γείτονες, χορός, επαγγελματικές προσδοκίες, συναντήσεις, ερωτισμός, καθημερινά τελετουργικά και άλλα συνηθισμένα. Δεν είναι ευτυχισμένοι. Είναι ευτυχισμένοι. Η συμβίωση του Simon και της Katrina, πέρα από τις φαντασιώσεις και τις προσδοκίες του καθενός, μοιάζει να μην μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του συμβατικού. Και ίσως αυτό να μην είναι το μεγαλύτερό τους πρόβλημα. Ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος να «παίξουν τους μεγάλους», μαζί. «Πιστεύω πως με δημιούργησες. Γι’ αυτό και αισθάνομαι ζωντανός, μαζί σου, εδώ, τώρα, στο καινούργιο μας διαμέρισμα.»   Ο Martin Crimp, γεννημένος το 1956 στο Kent, παρουσιάζεται συχνά ως ο διάδοχος του Harold Pinter. Το θέατρό του καταπιάνεται με την εύθραυστη ισορροπία καθημερινών ζευγαριών, με τις κρίσεις που τα διαπερνούν, τις μικρές βαναυσότητες και τις στιγμές χαράς, ίσως και χάριτος, που αποτελούν την καθημερινότητά τους. Το Play House είναι …

«Εις το φως της ημέρας», Πολυχώρος ΚΕΤ

Η 33η δράση της Ομάδας Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ  εστιάζει στο καβαφικό έργο και παρουσιάζει επί σκηνής και οθόνης το μοναδικό αφήγημα του αλεξανδρινού ποιητή Εις το φως της ημέρας. Μετά τα Ενετικά Τείχη Ηρακλείου και το Κάστρο της Άρτας, ο καβαφικός λόγος πλημμυρίζει το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (ΚΕΤ) στην Αθήνα από την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου και για δέκα παραστάσεις. Πρόκειται για το μοναδικό «καθαρόαιμο» διήγημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, ένα αφήγημα μυστηρίου, που γράφτηκε, κατά πάσα πιθανότητα, το χειμώνα του 1895 – ’96. Μία συνηθισμένη κουβέντα ανάμεσα σε φίλους με θέμα το χρήμα σύντομα τρέπεται στην αφήγηση ενός εξαιρετικά ασυνήθιστου περιστατικού, μεταφυσικής διάστασης, που είχε συμβεί πριν από μια δεκαετία. Η «μυθική» και πολυφυλετική πόλη της Αλεξάνδρειας προ της δόλιας αγγλικής εισβολής του 1882 παρελαύνει μέσα από εικόνες, όπως και η κατεστραμμένη πολιτεία που συναντά ο ποιητής μετά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη. Η έννοια του φανταστικού, μέσω του ονείρου – εφιάλτη, διασπάται σε πολλαπλά κάτοπτρα, τα οποία ανασυνθέτουν το είδωλο του Καβάφη, με το υποσυνείδητο του ποιητή να τον καταδιώκει διαρκώς ως άλλο «φάσμα». …

Συνέντευξη με τη Φωτεινή Μπάνου και τον Δημήτρη Αλεξάκη στο ΚΕΤ.

 -|Στη χώρα μου λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει|- Μία ολόκληρη φράση ο τίτλος κι όμως δεν είναι αρκετός για να περιγράψει το εγχείρημα του Δημήτρη Αλεξάκη (κείμενο) και της Φωτεινής Μπάνου (σκηνοθέτης –ηθοποιός). «Τώρα εδώ, φτάσαμε στην τρίτη ανάγνωση» εξηγεί η Φωτεινή γυρίζοντας πίσω στο χρόνο. «Τώρα εδώ, δοκιμάσαμε το δεύτερο ενικό πρόσωπο». Οι ηθοποιοί στην παράσταση μιλάνε στον θεατή σαν να τον γνωρίζουν χρόνια.  « Τρέχεις στην οροφή του τρίτου αντιδραστήρα. Κλέβεις μια βότκα από την σκηνή των αξιωματικών. Αδειάζεις ένα σπίτι που εγκαταλείφθηκε πριν από μερικές μέρες. Στοιβάζεις σ’ ένα αγροτικό, πιασμένα με σκοινιά, τη ραδιενεργή τηλεόραση, τη ραδιενεργή φλοκάτη κι ένα ωραίο, ξύλινο μπαούλο, στολισμένο με λουλούδια..»  [Απόσπασμα] «Πρόκειται για μία ιστορία που τους αφορά όλους ταυτόχρονα αλλά και καθένα ξεχωριστά.  Σου θυμίζει πράγματα είτε γιατί τα έχεις ζήσει και τα έχεις ξεχάσει, είτε γιατί δεν θέλεις να τα θυμηθείς ποτέ ξανά. Ακόμα μπορεί να προσποιείσαι ότι τα ξέχασες γιατί κάτι προσπαθείς να αποφύγεις. Το κείμενο παίζει με την έννοια της ανάμνησης και της λήθης.  Κάθε θεατής  όμως το …

Το «Στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει» παίρνει παράταση!

Μετά τη θερμή ανταπόκριση των «συνδαιτυμόνων» της παράστασης, ο κύκλος παρατείνεται μέχρι την Κυριακή 18.12.2016 « Είσαι προσκεκλημένος σ’ έναν ουκρανέζικο γάμο στην Κυψέλη και, ενώ διαρκεί το φαγοπότι, οι συνδαιτυμόνες από τα τέσσερα διπλανά τραπέζια μοιράζονται μαζί σου τις αναμνήσεις τους από το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Σε κοιτούν στα μάτια, ακούς τις ιστορίες τους και μετατρέπεσαι από θεατής σε πρωταγωνιστή. Γίνεσαι ο αγρότης που βλέπει το δάσος του να απολιθώνεται ώρα με την ώρα. Απαγορεύεται να μαζέψεις τα μανιτάρια, απαγορεύεται να το περπατήσεις, να το πλησιάσεις, να το οργώσεις με τα πόδια σου. Δεν είναι πια δάσος, το χρώμα του είναι κόκκινο. (…) Δεν είσαι θεατής. Το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν είχε θεατές. » (Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων) 14 αφηγήσεις για το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και την εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ, στο βόρειο μέρος της Ουκρανίας, τον Απρίλιο του 1986, πριν ακριβώς 30 χρόνια. 14 αφηγήσεις που προσεγγίζουν, μέσα από καθημερινές πράξεις, μια τραγωδία του καιρού μας. 14 αφηγήσεις γραμμένες για το θέατρο ˙ ηθοποιοί και θεατές κάθονται γύρω από 4 τραπέζια, όπως …

Ο φακός της Duduka στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

« Στέλνατε φως σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση.Όπως όλοι, εγκαταλείψατε το Πρίπιατ τον Απρίλιο του 86, άτακτα, κάποιες μέρες μετά την έκρηξη.Τα παιδιά ήρθανε μετά, αφού είχατε ξαναφτιάξει τη ζωή σας αλλού. Ποτέ δε τους μιλήσατε για την πόλη, για το ατύχημα, για την εκκένωση. Δε θέλατε η λέξη Τσερνόμπιλ να μπαίνει στο σπίτι. » Λόγια που ακούγονται στην παράσταση «Στη χώρα μου λένε ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει» κάθε Σάββατο και Κυριακή σε ένα ψηλοτάβανο χώρο στη Κυψέλη που φαίνεται να είναι το νέο θεατρικό στέκι. Η Duduka μπήκε στην παράσταση και κατέγραψε στιγμές μιας τελετουργίας που εξελίσσεται ανάμεσα σε θεατές και ηθοποιούς για να σας αποκαλύψει λίγα από τα μυστικά της. Οι θεατές καλούνται να καθίσουν σε στρωμένα φιλόξενα τραπέζια οικογενειακής θαλπωρής με μια ατμόσφαιρα εορταστική. Ακούνε λόγια που τους αφορούν. Ακούν άλλους να τους μιλάνε για τη ζωή τους. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο κείμενο και μία σκηνοθεσία βιωματικού χαρακτήρα. « Μπορεί να είναι κι αυτό μια αγάπη ― ένα είδος αγάπης: να βγάλεις με τα ίδια σου τα χέρια κομμάτια από το …

O Νίκος Αλεξίου εντυπωσιάζει ως Κόλχαας για ακόμα μία χρονιά.

Μία καρέκλα στη σκηνή, λιγοστός φωτισμός και χαμηλή μουσική. Ένας άνθρωπος καθιστός για μια ολόκληρη ώρα, όσο διαρκεί η ιστορία του. Η ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, του Michael Kohlhaas (μια υπόθεση βασισμένη σε πραγματική ιστορία της Γερμανία του 1500). Μια μέρα, δύο από τα ωραιότερά του άλογα κατάσχονται από το νεαρό βαρόνο Βέντσελ φον Τρόνκα με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια σειρά τραγωδιών, ανατροπών, βίας, και μετάνοιας . Ο Νίκος Αλεξίου μεταφράζει, διασκευάζει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει το ιστορικό διήγημα του Kleist (γραμμένο το 1808). Μια λέξη χαρακτηρίζει την παράσταση – καθηλωτική! Βασίζεται στην προφορική αφήγηση (storytelling), με συνέπεια ο Αλεξίου -με μηδαμινά μέσα- να ενσαρκώνει όλους τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στο έργο, να ζωγραφίζει αριστουργηματικά με τον λόγο του όλες τις εικόνες και τους ήχους. Σαν λαϊκός αφηγητής στην πλατεία του χωριού  δίνει μαθήματα υποκριτικής, συγκλονίζοντας με την ερμηνεία του και μαγεύοντας σε ένα δύσκολο και απαιτητικό είδος που έχει γεννήσει το θέατρο και η λογοτεχνία. Ο φωτισμός συνοδεύει λιτά αλλά πολύ ευφυώς το έργο με σκοπό να εκφράζει τα συναισθήματα του Κόλχαα σε κάθε σημείο, και …

Στη χώρα μου λένε ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει

Η παράσταση έχει ολοκληρωθεί! Παρακαλούμε συμβουλευτείτε τις πληροφρορίες του θεάτρου.   « Είσαι προσκεκλημένος σ’ έναν ουκρανέζικο γάμο στην Κυψέλη και, ενώ διαρκεί το φαγοπότι, οι συνδαιτυμόνες από τα τέσσερα διπλανά τραπέζια μοιράζονται μαζί σου τις αναμνήσεις τους από το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Σε κοιτούν στα μάτια, ακούς τις ιστορίες τους και μετατρέπεσαι από θεατής σε πρωταγωνιστή. Γίνεσαι ο αγρότης που βλέπει το δάσος του να απολιθώνεται ώρα με την ώρα. Απαγορεύεται να μαζέψεις τα μανιτάρια, απαγορεύεται να το περπατήσεις, να το πλησιάσεις, να το οργώσεις με τα πόδια σου. Δεν είναι πια δάσος, το χρώμα του είναι κόκκινο. (…) Δεν είσαι θεατής. Το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν είχε θεατές. » (Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων)   14 αφηγήσεις για το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και την εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ, στο βόρειο μέρος της Ουκρανίας, τον Απρίλιο του 1986, πριν ακριβώς 30 χρόνια. 14 αφηγήσεις που προσεγγίζουν, μέσα από καθημερινές πράξεις, μια τραγωδία του καιρού μας. 14 αφηγήσεις γραμμένες για το θέατρο ˙ ηθοποιοί και θεατές κάθονται γύρω από 4 τραπέζια, όπως οι καλεσμένοι ενός …