All posts tagged: Ρένη Πιττάκη

Πρεμιέρα κάνουν οι ιψενικοί Βρυκόλακες από τα μάτια του Καραντζά.

Στους Βρικόλακες, ο Ίψεν –με μια δομή που θυμίζει αρχαία τραγωδία– προσπαθεί να διερευνήσει το δικαίωμα του ανθρώπινου όντος στην ευτυχία. Σε μια κοινωνία υποταγμένη σε απαρχαιωμένες ιδέες και ηθικές, η Έλεν Άλβινγκ προσπαθεί να ορθώσει το ανάστημά της και να απαλλαγεί από οτιδήποτε στοιχειώνει τη ζωή της, προτείνοντας έναν εντελώς ριζοσπαστικό τρόπο ζωής απαλλαγμένο από ιδιότητες.   Σ’ αυτή της την απόπειρα θα έρθει σε σύγκρουση με τις αδιάλλακτες και τιμωρητικές θεωρίες του Πάστορα Μάντερς και με την ίδια της τη ζωή και τις ενοχές της μέσα από την αντιμετώπιση της ασθένειας του γιου της Όσβαλντ. Οι «βρικόλακες» του παρελθόντος και του παρόντος κατά την εξέλιξη του έργου κατακλύζουν το σπίτι και οδηγούν στην αναπόφευκτη καταστροφή των πάντων. Το τέλος του έργου βρίσκει τα πρόσωπα βουτηγμένα στο σκοτάδι του νου τους, να παρακαλάνε για μια «ανύψωση» στον ήλιο.   Ο Ίψεν εξυφαίνει ένα εντελές αριστούργημα για την αέναη και απελπιστικά επαναληπτική και αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου. Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει αυτό ακριβώς το εγκλωβιστικό σχήμα, σε ένα σύστημα αλληλεξαρτητικών σχέσεων και αέναης κίνησης, …

Διχασμένο το κοινό της Μπέημπι Τζέην. Είδαμε την παράσταση στο θέατρο Σφενδόνη.

Μίσος και φθόνος σε υψηλή ένταση. Η κινηματογραφική εξ αίματος σχέση της Μπλανς και Μπέημπι Τζέην παίρνει σάρκα στη σκηνή του θεάτρου Σφενδόνη δημιουργώντας ψίθυρους γύρω από τα ονόματα των ερμηνευτριών. Το ειρωνικό θρίλερ του Χένρυ Φάρελ  δίνει επιτέλους το ελεύθερο στους θεατρικούς θιάσους να δημιουργήσουν και κατά συνέπεια το θηλυκό δίδυμο της κολάσεως (Μπέτυ Ντέηβις και Τζόαν Κρώφορντ) να περάσει στα χέρια δύο μεγάλων προσωπικοτήτων. Ρούλα Πατεράκη και Ρένη Πιττάκη αποτελούν την πρώτη ύλη για τον σκηνοθέτη Απόλλωνα Παπαθεοχάρη που επιμελείται έναν υπέροχο περιβάλλοντα χώρο και κερδίζει εντυπώσεις πριν καν ξεκινήσει η παράσταση.  Ένα ορθογώνιο σκηνικό χωρίζει τους θεατές ακριβώς στο ήμισυ εκμεταλλευόμενο και τις τρείς διαστάσεις του χώρου. Αποτελεί ίσως μία από τις λίγες δουλειές που φαίνεται να έχει σημασία ακόμα και η  πιο απομακρυσμένη λεπτομέρεια. Επιλεγμένα το κάθε έπιπλο και αντικείμενο τοποθετούνται στο σκηνικό του σπιτιού κρατώντας ίση σημασία στο μέρισμα των ρόλων. Μία ατμόσφαιρα που εντυπωσιάζει με την μοναδικότητα της και δίνει χρώμα στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου ενώ παράλληλα ο φωτισμός (Μελίνα Μάσχα) και η μουσική (Θέμις Παντελόπουλος) έρχονται να …