All posts tagged: ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ

Στη χώρα μου λένε ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει

Η παράσταση έχει ολοκληρωθεί! Παρακαλούμε συμβουλευτείτε τις πληροφρορίες του θεάτρου.   « Είσαι προσκεκλημένος σ’ έναν ουκρανέζικο γάμο στην Κυψέλη και, ενώ διαρκεί το φαγοπότι, οι συνδαιτυμόνες από τα τέσσερα διπλανά τραπέζια μοιράζονται μαζί σου τις αναμνήσεις τους από το ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Σε κοιτούν στα μάτια, ακούς τις ιστορίες τους και μετατρέπεσαι από θεατής σε πρωταγωνιστή. Γίνεσαι ο αγρότης που βλέπει το δάσος του να απολιθώνεται ώρα με την ώρα. Απαγορεύεται να μαζέψεις τα μανιτάρια, απαγορεύεται να το περπατήσεις, να το πλησιάσεις, να το οργώσεις με τα πόδια σου. Δεν είναι πια δάσος, το χρώμα του είναι κόκκινο. (…) Δεν είσαι θεατής. Το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν είχε θεατές. » (Ελένη Πούλου, Περί λογοτεχνίας και άλλων δαιμονίων)   14 αφηγήσεις για το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και την εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ, στο βόρειο μέρος της Ουκρανίας, τον Απρίλιο του 1986, πριν ακριβώς 30 χρόνια. 14 αφηγήσεις που προσεγγίζουν, μέσα από καθημερινές πράξεις, μια τραγωδία του καιρού μας. 14 αφηγήσεις γραμμένες για το θέατρο ˙ ηθοποιοί και θεατές κάθονται γύρω από 4 τραπέζια, όπως οι καλεσμένοι ενός …

Στη χώρα μου λένε, ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει. ΚΕΤ

Θυμήθηκα τη μπλε φωτιά και το κόκκινο δάσος. Το τηλέφωνο που χτύπησε μέσα στη νύχτα. Τον άντρα μου που πάτησε αυτό το περίεργο υγρό και μαύρισαν τα πόδια του. Τα είδα όλα ξανά μπροστά μου. Ζωντανά σαν όνειρο. Ήμουν και εγώ στο Πρίπιατ της Ουκρανίας. Ακριβώς πριν 30 χρόνια. 14 αφηγήσεις. Μία προς μία για κάθε τραπέζι. Τέσσερα στο σύνολο. Κάπου στην Κυψέλη. Στοιχισμένα. Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων λέει η ταμπέλα. Παρακαλώ !Καθίστε! Έχει δύο πράσινα μήλα και λίγα κριτσίνια. Εις υγείαν! Κάποιος παντρεύεται αλλά δεν τον ξέρω. Ποιος; Είμαι εκεί και μου μιλάνε. Μου λένε για εκείνο το βράδυ. Για τους γείτονες μου. Για τα παιδιά μου. Για τα κατοικίδια που άφησα πίσω. Για τον φύλακα στον αντιδραστήρα. Για τα πορτοκαλί  λεωφορεία μετά την εκκένωση. Μου προσφέρουν κρασί και κεράσια να δοκιμάσω. Νιώθω καλά, οικεία. Μου μιλάνε στο αυτί. Μου ψιθυρίζουν. Φαίνεται να ξέρουν ακριβώς τι έγινε. Ένα μυστήριο τελετουργικό συμβαίνει ανάμεσα μας, κάποιος παντρεύεται σας λέω μα δεν ξέρω ποιος.  Στο διπλανό τραπέζι τους λένε την ιστορία της Μαρίας Σαφκούτας. Δεν ξέρω, δε θυμάμαι. …