All posts tagged: BIOS

Μια ωραία ιστορία Έρωτα και Αναρχίας, μια ιστορία που πρέπει να ζήσουμε όλοι.

Θέατρο και κινηματογράφος. Δύο διαφορετικά είδη, δύο θεάματα-υπηρέτες της ίδιας τέχνης, αυτής που αποζητάμε για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που μας ταλανίζουν στην εφήμερη ζωή μας. Έχουμε ανάγκη να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη, αποστασιοποιημένοι, να παρατηρήσουμε τη χαρά και στη λύπη του, τον πόνο και τη λύτρωσή του. Και όλο αυτό είναι μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη καθώς ξεκινά από την όχι και τόσο αθώα ψυχαγωγία (άγω = οδηγώ την ψυχή) και καταλήγει στη μοιραία αναμέτρησή μας με τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιλογές, τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σπουδαίοι δημιουργοί έχουν κατά καιρούς δώσει πνοή σε σημαντικά έργα, ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει πάνω στο θεατρικό σανίδι και στο κινηματογραφικό πανί ήρωες και υπερήρωες, ανθρώπους και ημίθεους. Ταυτιζόμαστε μαζί τους, τους λατρεύουμε και τους μισούμε, τους επικρίνουμε και αγωνιούμε για την τύχη τους. Ο Τουνίν είναι ένας ήρωας αυτής της κατηγορίας, μέχρι πρότινος αποκλειστικά κινηματογραφικός, που φέτος όμως απέκτησε σάρκα και οστά και ανέβηκε στη σκηνή του Bios για να μας διηγηθεί την ιστορία του, μια ιστορία έρωτα και αναρχίας: Το …

FOLLICLE/ΘΥΛΑΞ -Ένα οπτικοακουστικό παραμύθι στο Bios

  Το κορίτσι ετοιμάζει τις βαλίτσες του για τον κόσμο των ανθρώπων, άλλων ανθρώπων… Γι’ αυτό επιστρέφει για 4 μόνο παραστάσεις στη σκηνή του Bios–Main Tesla   Στο Bios-Main Tesla μας περιμένει για δεύτερη χρονιά, από τις 12 Ιουνίου και για τέσσερις παραστάσεις, το Κορίτσι του Follicle για να μας αφηγηθεί με λόγο και κίνηση την παράξενη ιστορία του, που ξεκινάει από τη μήτρα και τη γέννησή του και φτάνει μέχρι τη «βίαιη» ενηλικίωσή του. Πώς γεννήθηκε σ’ ένα περιβάλλον περίκλειστο, υπερπροστατευτικό, κλειστοφοβικό, σε μια ιδιότυπη «αιχμαλωσία», υπό το άγρυπνο βλέμμα της αυταρχικής και υπέροχης Γιαγιάς με το «λεπτό γούστο». Πώς μεγάλωσε διασταυρώνοντας αδιάφορα τα βήματά της με την «υδάτινη» Μαμά, τον «αφανή» Μπαμπά, τον διακριτικό Κύριο Λεό και τον πιστό Πάτροκλο. Ελκόμενη από τη Σοφία ―ελάχιστο δεσμό με τον «έξω κόσμο» ― και τη Φανή που πασπαλίζει τις σκέψεις της με τη σκόνη του «λιγοστού δρόμου». Πληροφορίες  Bios – Main Tesla Πειραιώς 84, Αθήνα 12 – 15 Ιουνίου, στις 21:00 Διάρκεια: 70 λεπτά Τιμές Εισιτηρίων: 10 ευρώ Τηλεφωνικές Κρατήσεις: 210 – 3425335 Κεντρικό θέμα …

Ξεκαρδιστικό κτήνος ο Βίσκοβιτς!

  Ο Βίσκοβιτς είναι σκαραβαίος, σαλιγκάρι, σκουλήκι, σκορπιός, σφουγγάρι, καρχαρίας, αλογάκι της παναγίας και μια άλκη! Ένα θεατρικό σε πολλές σκηνές. Ανθρώπινες ιστορίες με ζώα, ή ζωώδεις ιστορίες με ανθρώπους; Οι ομάδες AbOvo και 4Frontal, ενώνουν τις δυνάμεις τους και ταξιδεύουν στον κόσμο της κωμωδίας. Το γέλιο είναι εγγυημένο σε μια κωμικο-μουσική παράσταση εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa. Στο πρώτο μέρος της παράστασης εκτυλίσσεται μπροστά μας η «μάχη» των δύο φύλων. Ο Βίσκοβιτς ψάχνει την Λιούμπα του αλλά όλο του ξεφεύγει. Μία άλκη με τεράστια κέρατα στο τέλος του οίστρου της χωρίς επιθυμία να του «κάτσει». Μετά σαν ερμαφρόδιτο σαλιγκάρι, ο Βισκόβιτς ερωτεύεται την εικόνα του στον καθρέφτη- γεγονός ταμπού όπως και η αυτογονιμοποίηση, που μοιάζει μεγάλη «μαλακία» στην κοινωνία των σαλιγκαριών. Σαν σκαθάρι κολυμπάει πλούσιο στα σκατά ενώ εκείνη δεν αντέχει τέτοια βρώμα. Σαν σφουγγάρι θέλει πάλι να την βρει, αλλά στην πορεία δεν ξέρει τι γονιμοποιεί γιατί το ρεύμα είναι αμείλικτο και μπορεί  τελικά να γονιμοποιήσει μέχρι και τους γονείς του! Αυνανισμός, ντροπή, αιμομιξία, επιθυμία  μπαίνουν όλα στο χαρωπό παιχνίδι …

Μια παράσταση για τις «Ευτυχισμένες Μέρες» μας στο Bios Main

Δεν θέλω μήτε να καθοδηγήσω μήτε να βελτιώσω μήτε να απομακρύνω τους ανθρώπους από την ανία. Θέλω να φέρω την ποίηση στη δραματουργία, μια ποίηση που πέρασε μέσα από το κενό και κάνει μια καινούργια αρχή σε έναν καινούργιο χώρο. | Σ. Μπέκετ  ….. Το κείμενο του Μπέκετ γραμμένο στα 1960 παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 και επιστρέφει έκτοτε διαρκώς σε σκηνικά ανεβάσματα σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν ως «θεατρικό άλυτο». Η Γουίνυ «ενταφιασμένη ως επάνω από τη μέση της», στο κέντρο ενός τύμβου είναι το πρώτο θηλυκό θεατρικό προσωπείο του συγγραφέα που εξαντλεί όλες τις συγγραφικές (του) δυνατότητες στην αναζήτηση μιας γλώσσας του Υποκειμένου. Μια φωνή μονολογεί. Μάταια. Αυτή είναι η ελάχιστη μονάδα μέτρησης της ύπαρξης στα κείμενα του Μπέκετ. Η Γουίνυ μονολογεί και διαρκώς αναζητά μια επιβεβαίωση από τον Γουίλυ πως είναι εκεί και την ακούει. Άρα θα υπάρχει. Άρα θα υπάρχουν. Η Γουίνυ και ο Γουίλυ, λοξά ιδωμένοι, είναι το ποιητικό δίπολο των «Ευτυχισμένων Ημερών» που συνθέτει την ενότητά του μέσα σ’ …